Zarządzanie finansami firmy przez kontrolę jego sprawozdania

Celem sporządzania sprawozdań finansowych jest dostarczenie użytecznych przy podejmowaniu decyzji ekonomicznych informacji o sytuacji finansowej i rezultatach działalności oraz położeniu finansowym przedsiębiorstwa. Odbiorcami tych informacji są inwestorzy, akcjonariusze, kredytodawcy, pracownicy, kontrahenci, władze podatkowe, zarząd przedsiębiorstwa.
Sprawozdania dostarczają informacji o realizacji celów cząstkowych działalności firmy, a mianowicie:

  • bilans – wielkość majątku – kryterium bezpieczeństwa i niezależności,
  • rachunek zysków i strat – wielkość wyniku finansowego – kryterium rentowności i efektywności firmy,
  • rachunek przepływów pieniężnych – kryterium wypłacalności.
Można więc stwierdzić, że informacje dostarczane przez sprawozdawczość finansową nie są przypadkowe. Do podstawowych kierunków wykorzystania sprawozdań finansowych w zarządzaniu finansami firmy należy zaliczyć:

  • analizę efektywności gospodarowania (rentowności),
  • analizę sytuacji majątkowej i finansowej,
  • analizę sytuacji majątkowo-kapitałowej,
  • analizę zdolności płatniczej.

Konstrukcja bilansu jest dostosowana do potrzeb oceny sytuacji majątkowej i finansowej podmiotu gospodarczego. Świadczą o tym następujące zasady:
1) aktywa bilansu są pogrupowane według rosnącego stopnia płynności, czyli od składników trudno zamienialnych na pieniądz, jak wartości niematerialne i prawne czy środki trwałe, do składników o wysokim stopniu płynności (aktywa pieniężne, papiery wartościowe),
2) pasywa bilansu segreguje się według rosnącego stopnia wymagalności, czyli od elementów wymagalnych w ostatniej kolejności (kapitały własne) do elementów wymagalnych w pierwszej kolejności (zobowiązania krótkoterminowe).
Przedstawiony sposób grupowania aktywów i pasywów umożliwia tworzenie serwisów informacyjnych, które służą do oceny sytuacji majątkowej i finansowej jednostki gospodarczej. Badanie sytuacji majątkowej i finansowej określa się jako pionową analizę bilansu. Polega ona na ocenie struktury aktywów i pasywów. Innym kierunkiem analizy bilansu są poziome powiązania między aktywami i pasywami, co umożliwia ocenę sytuacji majątkowo-kapitałowej jednostki gospodarczej.

Badając strukturę aktywów (pionowa analiza aktywów) można odpowiedzieć na następujące pytania:
1) jakimi środkami i w jakich rozmiarach firma dysponuje?
2) jakie są relacje między nimi i czy to odpowiada potrzebom wynikającym ze specyfiki i skali działalności gospodarczej firmy?

W celu odpowiedzi na te pytania najczęściej wykorzystuje się następujące wskaźniki:

  • struktury majątku (aktywów),
  • udziału majątku (aktywów) trwałego / obrotowego w majątku całkowitym,
  • rotacji elementów majątku obrotowego.

Podstawowy wskaźnik struktury majątku wyraża następująca formuła:

 Aktywa trwałe
 x100%
 Aktywa obrotowe
Przedstawiona relacja aktywów trwałych do obrotowych świadczy o stopniu unieruchomienia (długookresowego związania) środków w przedsiębiorstwie. Poziom tego wskaźnika jest różny w zależności od rodzaju działalności firmy, dlatego też wielkość tego wskaźnika powinno się porównywać z przeciętnym wskaźnikiem w branży lub wskaźnikami jednostek tej samej branży (np. najwyższy wskaźnik charakteryzuje firmy produkcyjne w przemyśle ciężkim).
Podobną wymowę informacyjną posiadają wskaźniki udziału aktywów trwałych oraz aktywów obrotowych w aktywach ogółem, określane mianem wskaźników intensywności wyposażenia, które wyznacza się według następujących algorytmów:

a) wskaźnik udziału aktywów trwałych w aktywach ogółem:

 Aktywa trwałe
 x100%
 Aktywa ogółem

b) wskaźnik udziału aktywów obrotowych w aktywach ogółem:

 Aktywa obrotowe  x100%
 Aktywa ogółem

Poziom tych wskaźników świadczy o elastyczności reakcji przedsiębiorstwa na zmiany zachodzące w jego otoczeniu. Niski poziom wskaźnika udziału aktywów trwałych w aktywach całkowitych charakteryzuje jednostki, które szybciej mogą dopasować się do zmian otoczenia. Podobną interpretację można podać w wypadku wskaźnika udziału aktywów obrotowych w aktywach ogółem.

Rozwinięciem analizy aktywów trwałych jest:
  • określenie struktury majątku trwałego z podziałem na majątek produkcyjny oraz inwestycje długoterminowe,
  • wyznaczenie struktury wiekowej rzeczowych aktywów trwałych,
  • ustalenie stopnia zużycia rzeczowych aktywów trwałych.
Badając strukturę aktywów obrotowych należy zwrócić uwagę na relacje między zapasami, należnościami i aktywami pieniężnymi.
Struktura majątku obrotowego powinna przyczyniać się do realizacji następujących celów:

1) zapewnienia prawidłowości przebiegu procesów produkcyjnych,

2) minimalizacji kosztów angażowania środków pieniężnych na pozyskanie cyklicznych (zmiennych) składników majątku,

3) minimalizacji kosztów pozyskania kapitałów własnych i obcych.

Poziom aktywów obrotowych zależy od szybkości ich obrotu, dlatego istotne znaczenie w analizie majątku obrotowego na podstawie bilansu mają wskaźniki obrotowości, które zawiera tabela 1.
Pionowa analiza pasywów bilansu polega na badaniu ich struktury, ze szczególnym uwzględnieniem podziału kapitałów na własne i obce (długo- i krótkoterminowe). Pozwala to na określenie stopnia zadłużenia jednostki gospodarczej oraz wykorzystania kapitałów, czyli oceny sytuacji finansowej. Do podstawowych wskaźników, za pomocą których ocenia się stan finansowy firmy, należy zaliczyć (tabela 2):

a) wskaźniki stopnia zadłużenia,

b) wskaźniki struktury źródeł finansowania majątku,

c) wskaźniki wykorzystania kapitałów.

Tabela 1. Wskaźnikowa analiza majątku obrotowego

 

\"\"

Jedna myśl na temat “Zarządzanie finansami firmy przez kontrolę jego sprawozdania”

  1. Poprosze jeszcze o informację, gdzie moge najszybiecej znaleźć informacje o KST. Chodzi mi właśnie o takie problematyczne rzeczy?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *