Podmioty, które użytkują środki trwałe na podstawie umowy użyczenia, która jest umową nieodpłatną, nie powinny ich wprowadzać do ewidencji środków trwałych. Zwykle bowiem te umowy nie wiążą się z przeniesieniem na podmiot ryzyk i korzyści związanych z przedmiotem umowy. Umowy takie nie dają także korzystającym z majątku prawa do sprawowania nią nad nim kontroli.

Należy oczywiście dokonać odpowiednich ujawnień w informacji dodatkowej. Wskazać należy jaka jest wartość środków trwałych użytkowanych przez jednostkę, a nie wprowadzonych do ewidencji środków trwałych, na podstawie jakich umów są one użytkowane przez jednostkę. Ponadto warto pamiętać iż art. 16a ust. 1 ustawy z dnia  15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.) amortyzacji dokonuje się od środków trwałych, które stanowią własność lub współwłasność podatnika (poza oczywiście wyjątkami wskazanymi wprost w ustawie)

Środek trwały pozostaje zatem w ewidencji właściciela (lub innego podmiotu, który sprawuje nad nim rzeczywista kontrolę). Trzeba jednak pamiętać, iż odpisy amortyzacyjne dokonywane od środka trwałego, który został przekazany innemu podmiotowi w nieodpłatne użytkowanie, nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. Wynika to z art. 16 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 ze zm.)

Naszym zdaniem dyskusyjne może być także dokonywanie odpisów amortyzacyjnych na potrzeby prawa bilansowego. Środek trwały jest wprawdzie dostępny do użytkowania ale nie jest używany na potrzeby jednostki. Nie ma przychodów z najmu, więc zachwiana jest zasada współmierności.
Nie ma potrzeby, naszym zdaniem, zaprzestawania dokonywania odpisów w ogóle, raczej jednak powinny być one odnoszone w pozostałe koszty operacyjne – koszty, które odzwierciedlają zdarzenia pośrednio związane z działalnością jednostki.