Indonezyjski system podatkowy

Powyższe wynika z nadmiernego przerostu zatrudnienia i znacznej biurokratyzacji. Dodatkowo 150 lat holenderskiego kolonializmu wzmocniło zasadę ,,gotong royong”, zgodnie z którą praca uznawana jest za dobro społeczne i należy się nią dzielić.
Powyższe nie może zachęcić dużej liczby zagranicznych inwestorów, jednakże mając na uwadze niską płace minimalną (ok. 800,00 PLN) oraz liczne ulgi podatkowe dla największych inwestorów, Indonezja może wydawać się interesującym kierunkiem rozwoju.
Podatek VAT
Indonezyjskie regulacje dotyczące podatku VAT nieznacznie różnią się od tych znanych nam z polskiego systemu podatkowego. Indonezja wydaje się dla polskiego podatnika krajem, w którym polityka fiskalna jest stworzona z myślą o ułatwieniu spełniania obowiązków podatkowych  – przykładem jest m.in. możliwość składania jednej deklaracji VAT przez cały holding pomimo różnych jurysdykcji podatkowych urzędów skarbowych wobec jego poszczególnych oddziałów na terenie całego kraju (wystarczy, że podatnik złoży wniosek o centralizację płatności podatku VAT oraz składania deklaracji).
Podstawowa stawka podatku wynosi jedynie 10 %, interesującym rozwiązaniem (wpływającym na konkurencyjność gospodarki indonezyjskiej) jest stawka VAT dla eksportu dóbr i usług, która wynosi 0 %.
Z podatku VAT zwolniona została w Indonezji sprzedaż wybranych produktów dla górnictwa, surowców oraz sprzedaż żywności i napojów bezalkoholowych w restauracjach i hotelach oraz usługi finansowe.
Celem ułatwień dla przedsiębiorców rozpoczynających prowadzenie działalności gospodarczej indonezyjski system podatkowy zwalnia z podatku VAT na 3 lata przedsiębiorstwa, które jeszcze nie rozpoczęły działalności produkcyjnej (jeżeli po upływie 3 lat produkcja nie zostanie uruchomiona, podatnik będzie zobowiązany do zapłaty zaległego podatku VAT razem z odsetkami).
Indonezja z uwagi na swoje atrakcyjne turystycznie położenie wprowadziła do ustawy o podatku od towarów i usług dodatkową regulację umożliwiającą zagranicznym turystom zwrot podatku VAT. Rozwiązanie polega na zwrocie 500 tys. IDR podczas powrotnego przekraczania granicy pod warunkiem przedstawienia VAT Tax Refund, wystawionej przez sklep posiadający uprawnienia do takiej sprzedaży (w praktyce oznacza to konieczność dokonywania zakupów w najdroższych sklepach w Indonezji co z uwagi na kwotę zwrotu  – ok. 200,00 PLN jest nieopłacalne). Prawa do skorzystania z powyższej regulacji nie mają obcokrajowcy mieszkający i pracujący w Indonezji.
Podatek od nieruchomości
Podatek od nieruchomości jest płatny rocznie od gruntów, budynków i budowli stałych. Stawka wynosi co do zasady 0,3 % wartości nieruchomości (wyższe stawki podatku mają zastosowanie w konkretnych przypadkach i są uzależnione od wartości nieruchomości – np. luksusowe osiedla mieszkaniowe).
Dodatkowo każdy podmiot dokonujący zakupu nieruchomości w Indonezji musi się liczyć z obowiązkiem zapłaty 5 % podatku, jeżeli wartość nabytej nieruchomości przekroczyła kwotę 60 mln IDR.
Podatek od luksusu
Indonezyjski system podatkowy, podobnie jak część systemów podatkowych krajów azjatyckich przewiduje nieznane w naszym kraju opodatkowanie tzw. towarów luksusowych – PPnBM, tj. objecie enumeratywnie wymienionych towarów konsumpcyjnych (niebędących niezbędnymi do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych) dodatkowym podatkiem, którego stawki wynoszą od 10 do 200 % (ich wysokość uzależniona jest od wartości towaru).
W 2015 r. stawki podatku  PPnBM wynoszą 10%, 20%, 30%, 40%, 50%, 60% i 75% i obowiązują przy imporcie m.in. następujących towarów:  piwa powyżej 5 % zawartości alkoholu, wina i napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 25% – stawka PPnBM 75%; perfum i wód toaletowych – 40%; wyrobów użytkowych ze skóry: obuwia, portfeli, teczek, rękawiczek, odzieży skórzanej – 40%; wyrobów z granitu, marmuru, alabastru, kryształu, porcelany i szkła ozdobnego, formowanego ręcznie – 40%;  wyrobów z kamieni szlachetnych i pereł (ale z wyłączeniem diamentów) – 75%; klimatyzatorów domowych, chłodziarek, zamrażarek i lodówek o pojemności do 230 l, gazowych podgrzewaczy do wody, grzałek, pralek domowych do 10 kg ładowności – 10% i 20%; sprzętu audio-wideo, aparatów fotograficznych, kamer wideo, filmów fotograficznych, magnetycznych nośników informacji – 10%; samochodów ciężarowych i autobusów – 20%; samochodów osobowych i części zapasowych do nich – 10%, 20%, 30%, 40% i 75% w zależności o pojemności silnika; samochodów terenowych – 40%;  samochodów specjalnych (ambulanse, karetki bankowe itd.) – 75%; wózków golfowych i pojazdów podobnych – 50% i 60%; motocykli o pojemności silnika powyżej 250 cm3, ale poniżej 500 cm3 – 60%, a o pojemności powyżej 500 cm3 – 75%; samolotów i pojazdów latających o ciężarze własnym powyżej 2000 kg – 50%; jachtów i statków pasażerskich – 75%; łodzi żaglowych bez silnika, kajaków, pontonów – 30%, 40% i 75% w zależności od przeznaczenia; szkieł kontaktowych – 10%; mebli biurowych i do mieszkań – 40%;
Podatek dochodowym od osób prawnych
Podatkiem CIT objęte w Indonezji są podmioty utworzone na podstawie prawa indonezyjskiego i mające swoją siedzibę na terenie Indonezji oraz podmioty utworzone na podstawie prawa innego niż indonezyjskie, mające siedzibę na terenie kraju trzeciego, które uzyskują przychody z działalności na rynku indonezyjskim.
Stawka podatku CIT od 2010 r. wynosi 25 % (została obniżona ze stawki z 28 %), jednakże większość indonezyjskich firm korzysta z preferencyjnej 20 % stawki podatku, która ma na celu zwiększenie konkurencyjności podmiotów indonezyjskiej gospodarki. Do jej zastosowania uprawnieni są m.in. podatnicy:

1) których przynajmniej 40 % udziałów jest notowane na indonezyjskiej giełdzie (dodatkowo muszą być spełnione szczegółowe ograniczenia w zakresie n.in. udziałów poszczególnych akcjonariuszy).
2) małe i średnie firmy zarejestrowane w Indonezji, których przychód nie przekracza 50 mld IDR rocznie.

Zagraniczne przedsiębiorstwa posiadające oddział w Indonezji dodatkowo muszą liczyć się z ciążącym na nich obowiązkiem zapłaty dodatkowego podatku od dochodów uzyskanych na terenie Indonezji (po odjęciu kwoty CIT), którego stawka wynosi 20 % (poszczególne umowy dwustronne regulują obniżone stawki podatku). Z powyższego obciążenia fiskalnego zwolnione są podmioty, które uzyskane dochody zainwestują ponownie w Indonezji.
Jak wskazano, indonezyjski system podatkowy premiuje dodatkowo rodzimych przedsiębiorców, w związku z czym w części branż (m.in. budownictwo, transport i spedycja) wysokość podatku CIT uzależniona jest wyłącznie od uzyskanych przychodów.
Regulacje indonezyjskiego prawa podatkowego w zakresie kosztów uzyskania przychodów są tożsame ze znanymi nam w Polsce rozwiązaniami – m.in. do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć wypłaty dla pracowników, odsetki, czynsz, tantiemy, koszty podróży, złe długi (za pewnymi obostrzeniami), ubezpieczenia, koszty amortyzacyjne, straty operacyjne i składki na fundusz społeczno-emerytalny. Przykładem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów jest m.in. wypłata dywidend, dodatkowe świadczenia pracownicze w naturze, składki dobroczynne i sam podatek dochodowy.
Nieznaną dla polskiego podatnika regulacją jest roczny obowiązek zachowania części zysków firmy aż do momentu osiągnięcia rezerw w wysokości 20% wyemitowanego kapitału.
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Indonezji objęte są osoby mieszkające w Indonezji na stałe, osoby przebywające w Indonezji ponad 183 dni w ciągu 12 miesięcy, osoby przebywające w Indonezji w trakcie roku obrachunkowego, które zamierzają pozostać w Indonezji na dłużej.
Indonezyjski system podatkowy stosuje progresywny system podatku dochodowego od osób fizycznych – skala podatkowa przewiduje następujące stawki opodatkowania:

1) 5 % – do 50 mln IDR,
2) 15 % – od 50 mln do 250 mln IDR,
3) 25 % – od 250 mln do 500 mln IDR,
4) 30 % – powyżej 500 mln IDR.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *