Abonamenty medyczne – uchwała NSA z 24 maja 2010 r.

Warto zauważyć, że do 2006 roku fiskus w wydawanych interpretacjach indywidualnych stał na stanowisku, że nie ma obowiązku opodatkowywania pracowniczych abonamentów medycznych podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż opodatkowaniu tym podatkiem podlegają tylko rzeczywiście otrzymane świadczenia.
W przedmiotowej sprawie Spółka zawarła z centrum medycznym umowę dotyczącą świadczeń zdrowotnych dla pracowników Spółki, które nie wynikają z Kodeksu Pracy. Spółka nie otrzymywała od centrum medycznego informacji, kto z tych usług korzysta, a zryczałtowane opłaty miesięczne uiszczała w zależności od ilości osób objętych pakietem.
Spółka zaskarżyła niekorzystną interpretację indywidualną do WSA, który ją uchylił. Izba Skarbowa złożyła jednak skargę kasacyjną, a skład orzekający NSA, ze względu na niejednolitość orzecznictwa dotyczącego tego zagadnienia, skierował zapytanie prawne do 7 osobowego składu sędziów NSA.
NSA podkreślił w uchwale, że otrzymanie przez pracownika możliwości nieodpłatnego skorzystania z usług medycznych na skutek wykupu przez pracodawcę pakietu tych usług, nie oznacza, że pracownik z tej możliwości skorzysta. Umowa pomiędzy centrum medycznym polega jednak na przekazaniu przez pracodawcę świadczenia pieniężnego w zamian za zobowiązanie się danego centrum medycznego do zapewnienia opieki medycznej pracownikom. Taka gotowość jest opłacana przez pracodawcę bez względu na to, czy pracownik skorzysta ze świadczeń, czy też nie.
Zdaniem składu 7 sędziów NSA, nie budzi wątpliwości, że pracownik nabywający dzięki pracodawcy możliwość nieodpłatnego korzystania z opieki medycznej, otrzymuje przysporzenie majątkowe. Ponadto pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono, bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
Co więcej, w opinii składu 7 sędziów NSA, przychód ze świadczenia ma charakter realny, o czym przekonuje choćby wartość rynkowa oferowanych abonamentów medycznych.
W rezultacie pakiety wykupione przez pracodawcę dla pracowników mieszczą się w zakresie pojęcia „nieodpłatne świadczenie”. Skoro analizowane świadczenie pracodawcy na rzecz pracownika polega na zagwarantowaniu mu możliwości bezpłatnego skorzystania z określonych usług medycznych, to pracownik otrzymuje je w momencie, w którym po stronie centrum medycznego powstaje obowiązek pozostawania w gotowości do świadczenia tych usług. Taką chwilą może być umieszczenie zatrudnionego na liście uprawnionych lub wręczenie mu karty identyfikacyjnej pacjenta. Nie jest nią natomiast sam moment skorzystania z danej usługi. Nie jest możliwe dwukrotne opodatkowanie – raz z momentem otrzymania możliwości korzystania z usług, drugi raz – z chwilą faktycznego z nich skorzystania. To ostatnie stanowi, bowiem realizację uprawnienia wcześniej otrzymanego.

Do powyższej uchwały dołączone zostało również zdanie odrębne sędziego NSA Stefana Babiarza, który stwierdził, że nadanie słowu „otrzymać świadczenie” znaczenia obejmującego także „możliwość skorzystania z tych świadczeń” zaciera różnicę pomiędzy pojęciem „postawienie do dyspozycji” a nawet więcej prowadzi do ich utożsamienia.

Reasumując, skutkiem powyższej uchwały będzie, z całą pewnością ujednolicenie rozbieżnego w tym zakresie orzecznictwa. Sądy wydając orzeczenia w podobnych sprawach, będą kierowały się rozstrzygnięciem powyższej uchwały, a ponadto organy podatkowe nie zmienią swojego aktualnego podejścia w kwestii opodatkowania pracowniczych abonamentów medycznych podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Jedna myśl na temat “Abonamenty medyczne – uchwała NSA z 24 maja 2010 r.”

  1. Warto również dodać, że otrzymane
    środki z Funduszu Pracy nie
    wpływają na wskaźnik proporcji,
    stosowany do odliczania VAT przez
    podatników wykonujących zarówno
    czynności opodatkowane, jak i zwolnione
    z VAT. Jednocześnie zgodnie
    z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie,
    w jakim towary i usługi są wykorzystywane

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *