Podmiot zobowiązany do złożenia INTRASTAT

W tym przypadku należy odnieść się do definicji w Prawie celnym oraz Rozporządzeniu nr 638/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004  r w sprawie danych statystycznych Wspólnoty odnoszących się do handlu towarami między Państwami Członkowskimi oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3330/91 w przedmiocie „osoby obowiązanej” (Prawo celne) oraz „podmiotu odpowiedzialnego” (Rozporządzenie WE).

Na mocy art. 97 pkt 2 Prawa celnego osoba zobowiązana oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, uczestniczącą w obrocie towarowym z państwami członkowskimi Wspólnoty i zobowiązaną do przekazywania informacji dla celów ewidencji i statystyki dotyczącej obrotu towarowego z państwami członkowskimi Wspólnoty, zgodnie z przepisami wspólnotowymi regulującymi statystykę dotyczącą obrotu towarowego pomiędzy państwami członkowskimi Wspólnoty, przepisami o statystyce publicznej oraz przepisami niniejszej ustawy.

Tym samym polskie przepisy w celu określenia podmiotu, na którym spoczywają obowiązki w zakresie INTRASTAT odsyłają do prawa unijnego. Z pewnością dzieje się tak również w państwie czeskim, gdyż w tym zakresie musi istnieć jednolitość regulacji na terenie całej Unii Europejskiej.

Art. 7 Rozporządzenia WE określa podmioty obowiązane do deklarowania w INTRASTAT zarówno wywozu, jak również przywozu towarów.

Z tytułu wywozu podmiotem odpowiedzialnym za dostarczenie informacji do systemu INTRASTAT jest podatnik podatku od wartości dodanej w państwie członkowskim wysyłki, który:

1) zawarł umowę, z wyjątkiem umowy przewozu, powodującą wysyłkę towarów lub, w przypadku braku takiej umowy;
2) dokonuje wysyłki towarów albo przewiduje ją lub, w przypadku braku takiej wysyłki;
3) jest w posiadaniu towarów będących przedmiotem wysyłki.

Z kolei z tytułu przywozu podmiotem odpowiedzialnym jest podatnik podatku od wartości dodanej, w państwie członkowskim przywozu, który:

1) zawarł umowę, z wyjątkiem umowy przewozu, powodującą dostawę towarów lub, w przypadku braku takiej umowy;
2) przyjmuje dostawę lub przewiduje przyjęcie dostawy towarów lub, w przypadku braku takiej dostawy;
3) jest w posiadaniu towarów będących przedmiotem dostawy.

Niewątpliwie w analizowanych przepisach największe wątpliwości budzi określenie podmiotu wymienionego w pkt 1. Trzeba zatem ustalić, jak należy interpretować stwierdzenie ustawodawcy unijnego „podatnik, który zawarł umowę, z wyjątkiem umowy przewozu, powodującą dostawę towarów”.

Niestety wskazany przepis może zostać interpretowany w sposób dwojaki. Po pierwsze, można uznawać, że obowiązek w zakresie zadeklarowania przywozu towarów na teren danego państwa ciąży na dostawcy, gdyż to w wyniku zawartej przez ten podmiot umowy dochodzi do dostawy. Zgodnie z wykładnią literalną umowa zawarta pomiędzy dostawcą a nabywcą powoduje dla dostawcy dostawę towarów, a dla nabywcy nabycie towarów. Ustawodawca unijny nie posłużył się jednak w tym przepisie stwierdzeniem „umowa powodująca nabycie towarów”, tylko wskazał na dostawę towarów. Jednakże ten sposób interpretowania przepisów mógłby prowadzić do absurdalnego rozumowania, że zawsze to na dostawcy ciąży obowiązek wykazania dostawy w kraju wywozu i przywozu (w przypadku dostaw, w których uczestniczą tylko dwa podmioty).

Radosław Żuk, redaktor naczelny TaxFin.pl

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *