Unormowania zawarte w ww. ustawie stanowią odpowiedź na wymogi nałożone przez Unię Europejska w związku z koniecznością dostosowania ochrony konsumenckiej do standardów Unijnych. W świetle ww. ustawy za konsumenta uważana jest osoba fizyczna, która nabywa towar konsumpcyjny tj. ruchomość w celu niezwiązanym z działalnością zawodową lub gospodarczą. Przepisy normujące uprawnienia konsumenta z tytułu niezgodności towaru z umową wyłączają możliwość zastosowania uprawnień wynikających z rękojmi, uregulowanej w Kodeksie cywilnym. Konsument, reklamujący towar posiadający wadliwość nie może zatem skorzystać z reżimu rękojmi lecz może wykorzystać prawa przysługujące mu z tytułu niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową. Niezależnie od tych uprawnień konsument może również skorzystać z praw wynikających z wydanej mu przez sprzedającego karty gwarancyjnej.

Podmiotem zobowiązanym do realizacji roszczeń z tytułu niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową jest zawsze sprzedawca. Jego odpowiedzialność nie jest uzależniona od jakiegokolwiek zawinienia, lecz oparta jest na zasadzie ryzyka. Sprzedawca może natomiast, po uregulowaniu żądań klienta wystąpić z roszczeniem regresowym od podmiotu, od którego nabył wadliwy towar.

Konsument, odmiennie niż przedsiębiorca, który może skorzystać z rękojmi, nie może zgłaszając wadliwość towaru od razu zażądać obniżenia ceny lub odstąpić od umowy. Te uprawnienia konsument nabywa dopiero niejako w drugiej kolejności wówczas gdy:

• nie można żądać naprawy albo wymiany gdyż jest to niemożliwe lub wymaga nadmiernych kosztów,
• sprzedawca w odpowiednim czasie nie zdoła naprawić albo wymienić towaru,
• naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności.

Jeżeli nie zachodzi żaden z ww. przypadków kupujący może jedynie żądać aby sprzedający doprowadził towar do stanu zgodnego z umową poprzez nieodpłatną naprawę lub nieodpłatną wymianę. Wybór sposobu doprowadzenia towaru do stanu zgodnego z umową należy do konsumenta. Teoretycznie na uprawnienia kupującego nie wpływa to czy towar był poprzednio naprawiany bądź wymieniany, chyba że konsument będzie w stanie wykazać, że sprzedający nie zdołał naprawić albo wymienić towaru na taki, który byłby zgodny z zawartą umową.

Uprawnienia z tytułu niezgodności towaru konsumpcyjnego wygasają po upływie dwóch lat od dnia wydania towaru nabywcy. Konsument po dostrzeżeniu wadliwości jest jednak zobowiązany aby poinformować o tym sprzedawcę w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące. Po upływie ww. terminu roszczenie nabywcy wygasa. Sprzedawcę z kolei obowiązuje 14 dniowy termin, w którym jest zobowiązany do ustosunkowania się do żądań kupującego. Uchybienie ww. terminowi rodzi domniemanie, że sprzedawca uznał zgłoszone roszczenia za uzasadnione, tak pod kątem istnienia niezgodności, jak i pod kątem sposobu jej usunięcia.