Czy przepisy o rachunkowości wpływają na moment rozliczenia kosztów uzyskania przychodów – wyrok NSA z dnia 20 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2406/11

Stan faktyczny oraz stanowisko NSA
We wniosku o wydanie interpretacji podatnik wskazał, że stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. prowadzi ewidencję rachunkową, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. W stosowanych przez niego standardach rachunkowości niektóre kwestie zostały uregulowane w sposób odmienny, niż wynika to z przepisów u.p.d.o.p. W związku z tym podatnik prowadzi ewidencję pozabilansową w sposób umożliwiający spełnienie przez niego wymogów wynikających z u.p.d.o.p., w tym z ww. przepisu art. 9 ust. 1. Ponadto podatnik w swojej sprawozdawczości stosuje Międzynarodowe Standardy Rachunkowości („MSR”). Podatnik ponosi określone wydatki remontowe, związane z wymianą środków trwałych, które są odpowiednio księgowane zgodnie z MSR. Podatnik zapytał, czy tego typu wydatki stanowią koszt uzyskania przychodu jednorazowo w dacie poniesienia. W jego ocenie odpowiedź na tak zadane pytanie jest twierdząca. Ze względu na niemożność przypisania przychodu, który odpowiadałby kosztowi dotyczącemu remontu, wydatki dotyczące jego przeprowadzenia stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, tj. koszty pośrednie, w związku z czym, zgodnie z art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 4d i 4e u.p.d.o.p., powinny zostać uznane za koszty uzyskania przychodu jednorazowo w momencie ich poniesienia.

Minister Finansów uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Wyjaśnił, że moment uznania wydatku za koszt podatkowy jest w obecnym stanie prawnym uzależniony od uznania go za taki koszt w ujęciu bilansowym. Skoro zatem, jak wynika ze stanowiska podatnika, wydatki remontowe zgodnie z przyjętymi MSR są amortyzowane przez podatnika w określonym z góry okresie, to – zgodnie z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., powinny one w tym samym czasie być kwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów dla celów podatkowych.

WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację. Wyrok ten znalazł akceptację NSA, który zauważył, że spór między stronami sprowadzał się do kwestii, w jaki sposób należy interpretować sformułowanie „dzień poniesienia kosztu” użyte w art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. Zdaniem NSA z przepisu powyższego nie wynika, co sugerował organ podatkowy, aby momentem poniesienia kosztu był dzień ujęcia go w księgach jako kosztu, tj. dzień uznania za taki koszt z punktu widzenia przepisów ustawy o rachunkowości. W ocenie Sądu faktyczna data dokonania zapisu w księgach rachunkowych nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i wpływać na moment zaliczenia go jako kosztu w rozumieniu art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. Nie jest ona bowiem datą ujęcia kosztu, a jedynie datą technicznego wprowadzenia informacji do systemu.

Teza
Na podstawie uzasadnienia omawianego orzeczenia można sformułować następującą tezę:
„Z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. nie wynika, aby momentem poniesienia kosztu był dzień ujęcia go w księgach jako kosztu, tj. dzień uznania za taki koszt z punktu widzenia przepisów ustawy o rachunkowości.”

Komentarz
Prezentowany wyrok stanowi potwierdzenie stanowiska formułowanego już przez NSA we wcześniejszych orzeczeniach, zgodnie z którym przepisy ustawy o rachunkowości nie mogą przesądzać o momencie, w którym podatnik powinien rozpoznać określony wydatek jako pośredni koszt uzyskania przychodów. Oznacza to, że momentem rozpoznania wydatku jako kosztu nie jest dzień, w którym wydatek ten rozpoznawany jest z punktu widzenia przepisów o rachunkowości, lecz dzień na który wydatek taki ujmowany jest w księgach podatkowych (por. również wyrok NSA z dnia 27 września 2012 roku, sygn. akt II FSK 253/11). Innymi słowy, rzeczywista data zapisu w księgach rachunkowych nie przesądza o momencie zaliczenia danego wydatku jako kosztu podatkowego.

Warto zaznaczyć, że powyższe stanowisko znajduje oparcie w szeregu wyroków sądowych, które w sposób stosunkowo jednolity traktują omawiane zagadnienie. Można tu wskazać przykładowo na wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2011 roku, sygn. akt II FSK 1091/10 czy też wyrok z dnia 20 lipca 2011 roku, sygn. akt II FSK 414/10. W konsekwencji, na chwilę obecną nie powinno być już większych wątpliwości co do tego, że przepisy ustawy o rachunkowości nie mogą przesądzać o momencie zaliczenia określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

\"\"

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *