Opłata za ładny krajobraz

Poza oczywistymi warunkami jak: korzystne właściwości klimatyczne, walory krajobrazowe, odpowiednie warunki umożliwiających pobyt ludzi w celach wypoczynkowych, zdrowotnych lub turystycznych, gminy muszą spełnić kryteria określone w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie warunków, jakie powinna spełniać miejscowość, w której można pobierać opłatę miejscową z dnia 18 grudnia 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 249, poz. 1851)

Za minimalne warunki klimatyczne uznaje się zachowanie:

1) na terenie strefy, o której mowa w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902, z późn. zm.[2]), na obszarze której położona jest miejscowość, dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu ze względu na ochronę zdrowia ludzi, określonych w przepisach o ochronie środowiska;

2) w miejscowości dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, określonych w przepisach o ochronie środowiska.

Za minimalne warunki krajobrazowe uznaje się występowanie na terenie gminy, na obszarze której położona jest miejscowość, jednego z elementów środowiska przyrodniczego istotnych dla wypoczynku lub jednego z walorów krajoznawczych.

Za elementy środowiska przyrodniczego istotne dla wypoczynku uznaje się:

1) szatę roślinną:
a) lasy,
b) użytki rolne
– w rozumieniu przepisów o podatkach i opłatach lokalnych, zajmujące łącznie ponad 80% powierzchni gminy;

2) wody:
a) wody przybrzeżne,
b) morskie wody wewnętrzne,
c) śródlądowe wody powierzchniowe
– w rozumieniu przepisów prawa wodnego;

3) wody w kąpieliskach spełniające wymagania określone w przepisach prawa wodnego;

4) urozmaiconą rzeźbę terenu:
a) wyżyny,
b) góry.

Z kolei za walory krajoznawcze uznaje się:

1) osobliwości fauny lub flory;
2) skałki lub grupy skał;
3) wąwozy, doliny lub przełomy rzeczne;
4) wodospady, źródła lub wywierzyska;
5) jaskinie lub groty;
6) głazy narzutowe lub głazowiska;
7) parki zabytkowe;
8) zbiory przyrodnicze;
9) ogrody botaniczne lub ogrody zoologiczne;
10) punkty widokowe;
11) parki narodowe, parki krajobrazowe lub rezerwaty przyrody;
12) rezerwaty archeologiczne;
13) skanseny lub ośrodki twórczości ludowej;
14) zabytki architektury lub budownictwa;
15) zbiory artystyczne;
16) muzea;
17) obiekty historyczno-wojskowe;
18) miejsca martyrologii;
19) zabytki działalności gospodarczej lub techniki;
20) imprezy kulturalne.

Za minimalne warunki umożliwiające pobyt w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych uznaje się istnienie w miejscowości bazy noclegowej w obiektach hotelarskich i innych obiektach, w których mogą być świadczone usługi hotelarskie, w rozumieniu przepisów o usługach turystycznych.

Podmiotami zobowiązanymi do wniesienia opłaty są  wyłącznie osoby fizyczne. Podstawą wymiaru jest opłaty miejscowej jest liczba dni pobytu czasowego w miejscowości posiadającej walory opisane ustawą, z których wynika prawo poboru opłaty.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nakłada na rady gmin obowiązek uchwalenia wysokości stawek opłat obowiązujących na ich terenie. Ustawa, z jednym wyjątkiem, nie różnicuje stawek opłaty miejscowej gminach, które tym samym nabywają znaczną swobodę w kształtowaniu stawek opłaty miejscowej na swoim terenie. Ustawa wprowadza podstawowe rozróżnienie na gminy uzdrowiskowe i pozostałe oraz nieprzekraczalne limity górnych stawek jakie mogą być przyjęte przez rady gmin w swoich uchwałach. Ponieważ stawka opłaty miejscowej nie stanowi dużego obciążenia dla budżetów osobistych, w praktyce uchwalane są stawki zbliżone do maksymalnych.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje szereg zwolnień z opłaty miejscowej. Zwalnia się od opłaty miejscowej: osoby przebywające w szpitalach, osoby niewidome i ich przewodników; zorganizowane grupy dzieci i młodzieży szkolnej. W opłacie miejscowej, podobnie jak w opłacie skarbowej i opłacie od czynności cywilnoprawnych, wprowadzono warunkowe (na zasadzie wzajemności)  zwolnienie dla członków personelu przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli nie są obywatelami polskimi i nie mają miejsca pobytu stałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia od opłaty miejscowej osoby fizyczne, które posiadają domy letniskowe w miejscowościach, w których pobiera się opłatę i z tego tytułu są podatnikami podatku od nieruchomości.

Zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek (w ustawowych granicach) opłaty miejscowej, określa w uchwale rada gminy. Również rada może zarządzić pobór opłaty w drodze inkasa oraz określić inkasentów (osoby fizyczne, prawne, jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, którymi najczęściej są właściciele pensjonatów, kwater prywatnych, czy też administracje ośrodków wypoczynkowych) i wysokość wynagrodzenia za inkaso.

Organem podatkowym właściwym w sprawach opłaty miejscowej jest wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *