Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności – orężem organu podatkowego

Innymi słowy, nieostateczna decyzja podatkowa nie może zostać wykonana bez nadania jej tej klauzuli.

Przesłanki oraz tryb nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności określa art. 239b Ordynacji podatkowej. Zgodnie z brzmieniem § 1 art. 239b, rygor natychmiastowej wykonalności może zostać wydany w przypadkach gdy:

1)    organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2)    strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3)    strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4)    okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Dla nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki. A mianowicie, musi zaistnieć co najmniej jedna z czterech wymienionych powyżej okoliczności, a jednocześnie organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie nie zostanie wykonane.

W praktyce, organy podatkowe często poprzestają na weryfikacji tylko pierwszego z dwóch warunków. Jednak orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza, że takie postępowanie jest nieprawidłowe i wystąpienie pierwszej przesłanki musi zostać uprawdopodobnione.

Z przepisów kodeksu postępowania cywilnego wynika, że uprawdopodobnienie jest sposobem ustalenia stanu faktycznego, ale nie może być utożsamiane z dowodem, który ma znacznie szerszy zakres.

W orzecznictwie, uprawdopodobnienie jest utożsamiane z wykazaniem, sposobem ustalenia stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdza: „przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to wygaśnie” (wyrok z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. I SA/Bk 143/10).

Nie oznacza to jednak, że w przypadku, gdy przepisy nakładają obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia, można poprzestać jedynie na ogólnych stwierdzeniach. Uprawdopodobnienie niewykonania decyzji nie może więc sprowadzać się jedynie do wskazania przesłanki o której mowa w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej. Niezbędne jest bowiem przedstawienie szczegółowego uzasadnienia faktycznego, wraz z analizą i konkretną argumentacją wskazującą na istnienie dużego prawdopodobieństwa niewykonania decyzji.

Podatnikowi przysługuje zażalenie na postanowienie nadające decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. W przypadku negatywnego rozstrzygnięcia możliwe jest też wystąpienie na drogę sądową. Jednak należy pamiętać, że wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania decyzji.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *