Istota umocowania pełnomocnika

W nawiązaniu do powyższego winno się wyjaśnić, iż pełnomocnik, zgodnie z istotą pełnomocnictwa, tj. stosunku prawnego opartego na zaufaniu, powinien działać zgodnie z domniemaną wolą mocodawcy, a w każdym razie nie powinien podejmować czynności w imieniu mocodawcy sprzecznych z faktyczną lub domyślną wolą, chociażby mieściły się one w zakresie udzielonego pełnomocnictwa (Por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21.03.2013 r. sygn. akt II CSK 458/12). Zgodnie z wykładnią Sądu Najwyższego takie działanie pełnomocnika, aczkolwiek z formalnego punktu widzenia może być uznane za poprawne, jest pozostaje w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, co czyni wspomnianą czynność nieważną. Należy podkreślić, iż nawet, jeżeli stosunek, określający jaki użytek pełnomocnik powinien uczynić z udzielonego mu umocowania, nie został przez strony formalnie ustanowiony, nie oznacza to jednak, że pełnomocnik pozostaje w pełni swobodny względem mocodawcy w zakresie decyzji co do sposobu wykorzystania przyznanej mu mocy skutecznego zastępowania mocodawcy w podejmowaniu oznaczonych w pełnomocnictwie czynności. Raz jeszcze należy podkreślić, iż u podstaw stosunku pełnomocnictwa leży zaufanie, wyrażające się w założeniu, że podmiot upoważniony do działania w imieniu i na rzecz innej osoby będzie realizował znaną mu wolę tej osoby, a co najmniej działał w zgodzie z jej interesem (Por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 04.04.2013 r. sygn. akt I ACa 83/08). Mając na względzie wskazaną wyżej linię orzeczniczą winno się uznać, iż w sytuacjach gdzie pełnomocnik korzystając ustanowionego wcześniej umocowania dokonał czynności, która już w ocenie samego pełnomocnika winna być rozważana w kategoriach czynności sprzecznej z intencją i interesem mocodawcy, mocodawca ma prawo domagać się stosownej ochrony prawnej. Uprawnienia jakie będą przysługiwały mocodawcy determinowane będą świadomością drugiej strony czynności prawnej dokonanej przez pełnomocnika. Jeżeli bowiem druga strona czynności wiedziała, iż pełnomocnik działa wbrew woli mocodawcy i na jego szkodę należałoby uznać, iż strony czynności prawnej działały w warunkach koluzji (zmowy), co przemawia za uznaniem czynności za nieważną z mocy prawa. Jeżeli natomiast druga strona transakcji dokonała czynności prawnej w dobrej wierze, pozostając nieświadomą co do poczynań pełnomocnika, to nie sposób odmówić mocodawcy prawa do dochodzenia odszkodowania od pełnomocnika, który nadużył jego zaufania niemniej jednak mniej realnym będzie wzruszenie dokonanej czynności prawnej.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *