Wyjątek w tym zakresie stanowią przychody z niezakończonych długotrwałych, tj. trwających dłużej niż 6 miesięcy, umów o usługi, w tym budowlane, które w myśl ustawy o rachunkowości ustala się obowiązkowo we własnym zakresie, bez wymagania ich odbioru przez nabywcę – inwestora.

Jak wynika z ustaw o podatku dochodowym odo osób prawnych i fizycznych za moment powstania przychodów ze sprzedaży w kraju i za granicą (dostawy wewnątrzwspólnotowe i eksport) przyjmuje się dzień:

• wydania rzeczy (np. zbycia towarów handlowych, wyrobów gotowych, ruchomości),
• zbycia praw majątkowych,
• wykonania usługi, w tym także częściowego, o ile stanowi o tym wynikający z umowy lub odrębnych przepisów tytuł do zapłaty (np. usługi budowlane).

Nie może to być jednak dzień późniejszy niż dzień wystawienia faktury lub uregulowania należności za wykonane świadczenia. Jeżeli zatem jednostka wystawi fakturę za sprzedane towary 30 grudnia 2009 r., które wyda kontrahentowi 2 stycznia 2010r. – przychód z tytułu sprzedaży ujmuje się w księgach i rozliczeniu podatkowym zamykanego roku. Podobnie koszty bezpośrednie (cena nabycia) sprzedanych towarów dotyczą księgowo i podatkowo 2009 roku. W przypadku odwrotnym, tj. gdy towary zostaną wydane do 30 grudnia 2009r., a faktura będzie wystawiona 2 stycznia 2010r., przychody i koszty podlegają takiemu samemu księgowaniu i rozliczeniu podatkowemu jak przy pierwszym założeniu. Natomiast przy świadczeniu usług ciągłych niezależnie od daty ich zapłaty, przychód powstaje zawsze pod datą ostatniego dnia okresu rozliczeniowego, Ale nie rzadziej niż raz w roku.