Przyczyny takich powyższych uwarunkowań obciążają zazwyczaj wykonawców, a wynikają z koniecznością odstąpienia od umowy czy np. upadłości wykonawców, chociaż w tym miejscu warto podkreślić, iż genezy utraty możliwości wywiązania się przez wykonawców z zaciągniętych zobowiązań należy także upatrywać w postawie zamawiających, którzy często nadużywają kompetencji i w sposób nieuzasadniony przerzucają wszelkie możliwe ciężary na wykonawców.
W praktyce, niejeden zamawiający stanął przed dylematem w zakresie konieczności zaplanowania dalszych działań, po ewentualnym uprzednim wypowiedzeniu umowy dotychczasowemu wykonawcy. Kluczowym w tej sytuacji pozostaje problem sposobu powierzenia niewykonanego jeszcze zakresu świadczenia nowemu wykonawcy, oczywiście z założeniem, że zamawiający zobligowany jest do stosowania reżimu ustawy Prawo zamówień publicznych. Wspomniana Ustawa wydaje się być jednak w tej kwestii jednoznaczna i zgodnie z jedną z jej naczelnych zasad, wyrażoną w art. 7 ust. 3 ustawy, zamówienie publiczne może zostać udzielone wyłącznie wykonawcy wybranemu zgodnie z przepisami ustawy Prawa zamówień publicznych. Kontynuując powyższe rozważania należy dojść do przekonania, że wykonawcą zamówienia może stać się wyłącznie taki podmiot, który uczestniczył w jawnym postępowaniu i został poddany rygorom procedury przetargowej. Powyższa wykładnia znajduje odzwierciedlenie w dwóch wyrokach Sądu Najwyższego. Zgodnie z treścią wyroku z dnia 13 stycznia 2004 r. (sygn. akt V CK 97/03) niedopuszczalna jest zmiana podmiotowa umowy zawartej w następstwie przetargu, umożliwiająca przejęcie zamówienia publicznego. W ww. orzeczeniu Sąd uznał, iż przedmiotem i celem umowy zawartej pomiędzy wykonawcą zamówienia publicznego, a osobą trzecią było przeniesienie praw i obowiązków wynikających z umowy o zamówienie publiczne, zawartej w wyniku wygranego przez wykonawcę przetargu na udzielenie zamówienia publicznego, tzw. sukcesja szczególna. Tego rodzaju umowę należałoby zatem uznać za nieważną, a to wobec faktu, iż prowadzi do obejścia bezwzględnie obowiązującego obecnie przepisu art. 7 ust. 3 ustawy Pzp w zw. z art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego. Natomiast w wyroku z 27 czerwca 2003 r. (sygn. akt IV CKN 302/2001), Sąd Najwyższy wykluczył, co do zasady możliwość cesji roszczenia o zawarcie umowy nabytego w drodze rozstrzygnięcia przetargu organizowanego przez jednostkę publiczną, normowanego bezwzględnie obowiązującymi przepisami ustawy.
Wydaje się także, iż od powyższej wykładni nie sposób jest doszukać odstępstw nawet gdyby kontynuacja zamówienia miała zostać powierzona np. dotychczasowemu podwykonawcy, który wykonuje zamówienie w sposób prawidłowy, a potrzeba wypowiedzenia umowy powstaje w skutek działalności czy zaniechać generalnego wykonawcy. W takim przypadku, koniecznym wydaje się uznanie niedokończonego fragmentu prac za nowe zamówienie publiczne i ponowne wszczęcie stosownej procedury przetargowej.
