Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia […] czerwca 2009 r., nr […] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 rok oddala skargę.

Uzasadnienie

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia […] lutego 2009 r., nr […], ustalił J. G. i L. G., wysokość podatku od nieruchomości na 2009 r. w kwocie 171 zł, przy zastosowaniu stawki podatkowej od gruntów pozostałych – 0,30 zł od 1 m2, od budynków lub ich części pozostałych – 6,40 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej i budynków lub ich części mieszkalnych – 0,61 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, wskazując na dane z ewidencji gruntów i budynków, stwierdził, iż Państwo L. i J. G. są właścicielami dwóch lokali – garażu nr 10 i lokalu mieszkalnego Nr 20 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w B., przy ul. […]. Oba lokale stanowią odrębną własność, zaś garaż, zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji posiada wyodrębnioną funkcję niemieszkalną. Tym samym, garaż stanowiący odrębną własność lokalu, stosownie do art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844, ze zm.), dalej określana jako u.p.o.l., podlega opodatkowaniu według stawek właściwych dla tzw. „budynków lub ich części pozostałych”.

Od powyższej decyzji, w części dotyczącej opodatkowania garażu, Skarżący złożyli odwołanie, w którym zarzucili organowi I instancji zastosowanie błędnej stawki podatkowej. Zdaniem L. i J. G. garaż, jako część budynku mieszkalnego powinien być opodatkowany według stawki 0,61 zł za m2, przewidzianej dla budynków mieszkalnych a nie stawką 6,40 zł za m2, jak dla budynków pozostałych. Takie zachowanie organu podatkowego l instancji spowodowało, iż za 16,60 m2 podatek wyniósł 106,24 zł, w sytuacji gdy za mieszkanie ustalono podatek w kwocie 36,97 zł. Skarżący podnoszą, iż żaden z przepisów przytoczonych przez ten organ nie eliminuje garażu w budynku mieszkalnym, jako części tego budynku i nie nakazuje przeniesienie do budynków pozostałych lub ich części, a działanie organu l instancji jest nadużyciem względem podatników.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., dalej określane jako „Kolegium”, decyzją z dnia […] czerwca 2009 r. nr […] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż z danych z ewidencji gruntów i budynków wynika, że J. G. i Pani L. G. – jako małżeństwo są właścicielami dwóch odrębnych lokali, spełniających różne funkcje (mieszkalną i niemieszkalną), z prawem własności do części gruntu dla każdego z tych lokali. Kolegium zaznaczyło, iż w aktach sprawy znajduje się uwierzytelniona kserokopia aktu notarialnego z dnia […] października 2009 r., (powinno być 2002 r. – dopisek Sądu) Repertorium A nr […] – jako umowa o ustanowienie odrębnej własności lokalu i umowa sprzedaży – zawarta pomiędzy upełnomocnionym przedstawicielem PPUH K. […] Spółki z o.o. w B. oraz J. G. i L. G. Z umowy tej wynika, że przedstawiciel „K. […]” ustanawia i sprzedaje na rzecz wyżej podawanych małżonków odrębną własność samodzielnego lokalu – garażu oznaczonego nr 10 składającego się z 1 pomieszczenia o powierzchni użytkowej 16,60 m2, znajdującego się w budynku wielomieszkaniowym w B., przy ul. […] oraz sprzedaje im udział obejmujący […] części działek oznaczonych numerami […], […] i […] wraz z prawem własności wspólnych części budynków i urządzeń służących do wspólnego użytku właścicieli lokali w części powyżej wymienionej, a Pani L. i J. małżonkowie G., garaż powyższy wraz z udziałami kupują jako wspólność ustawową.

W świetle przedstawionych dowodów, zdaniem Kolegium niewątpliwie nastąpiło wyodrębnienie samodzielnego lokalu o funkcji użytkowej niemieszkalnej, tj. lokalu, który nie zaspakaja podstawowej potrzeby bytowej w zakresie zamieszkiwania. Odrębność tego lokalu, przeznaczonego na cele niemieszkalne, a który jest lokalem – garażem, nie może być więc postrzegana jako część lokalu mieszkalnego. W sytuacji, gdy garaż jest samodzielnym lokalem niemieszkalnym, to podlega opodatkowaniu podatkiem
od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków lub ich części pozostałych, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. „e” u.p.o.l.

Na powyższą decyzję J. G. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu skargi, Skarżący między innymi podnosi, że Kolegium zignorowało odwołujących się podatników i ich odwołanie, gdyż nie ustosunkowano się do meritum sprawy i obowiązujących przepisów. Powyższe narusza postanowienia art. 76 i art. 77 Konstytucji RP. W dalszej części uzasadnienia tego pisma, Skarżący opisał sposób procedowania i wzajemne kontakty między nim a organem podatkowym – w sprawach opodatkowania podatkiem od nieruchomości spornego budynku. Zdaniem Skarżącego wydana decyzja nie posiada żadnego uzasadnienia, w świetle obowiązujących przepisów prawa. W jego ocenie, zarówno organ I jak i II instancji naruszyły ustawową definicję budynku, poprzez zaliczenie garażu znajdującego się w budynku mieszkalnym do fikcyjnych budynków pozostałych, co nie znajduje oparcia w obowiązujących  przepisach. Powyższe miało na celu niesłuszne pobranie zwiększonego podatku od garażu znajdującego się w budynku mieszkalnym, co stanowi naruszenie art. 168 Konstytucji RP. Zdaniem Skarżącego, z wypisu z rejestru lokali prowadzonego w Urzędzie Miejskim w B., garaż jest przypisany do budynku mieszkalnego i nie jest odrębnym obiektem, ani też nie jest częścią innego obiektu. Na poparcie swojego stanowiska załączył opinię Pana Adama Bartosiewicza zamieszczoną w Rzeczpospolitej, która została zignorowana przez Kolegium.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest bezzasadna.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta – jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu pozostawała kwestia zastosowania rodzaju stawki do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2009 r. lokalu – garażu nr 10, składającego się z 1 pomieszczenia o powierzchni użytkowej 16,60 m2, znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w B., przy ul. […], pozostających własnością L. i J. G. Podatnicy są również właścicielami w tym samym budynku mieszkalnym wielorodzinnym – lokalu mieszkalnego Nr 20.
W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe zasadnie przyjęły, że sporny lokal (garaż), nie mieszkalny, składający się z 1 pomieszczenia o powierzchni użytkowej 16,60 m2, znajdujący się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, powinien być w 2009 r. opodatkowany podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawki podatkowej od budynków lub ich części pozostałych od 1 m2 powierzchni użytkowej – 6,40 zł, a nie jak od budynków lub ich części mieszkalnych od 1 m2 powierzchni użytkowej – 0,61 zł.
Sąd pragnie podkreślić, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach (u.p.o.l.), nakłada na radę gminy (miasta) obowiązek określenia stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, w tym także dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2a u.p.o.l.) oraz dla tzw. budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l.). Po określeniu w drodze odpowiedniej uchwały przez radę gminy (miasta) stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, mają one charakter powszechnie obowiązujący na danym obszarze gminy (miasta). Jednocześnie w omawianej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie zdefiniowano, ani pojęcia budynku mieszkalnego, ani pojęcia tzw. budynku pozostałego. W literaturze przedmiotu od dłuższego już czasu wskazuje się, że organy podatkowe nie mają ani kompetencji, ani uprawnień do określenia rodzaju budynku ( zob. L. Etel w: L. Etel, G. Dudar, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2008, s. 197-198.). Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z zasadami wykładni zewnętrznej systemowej prawa podatkowego, w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027, ze zm.), dalej jako ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą między innymi wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, pod określeniem ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) – rozumie się przez to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami.

W doktrynie prawa podnosi się, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej w skrócie: „o.p.”, który nie wyklucza przeprowadzenia przeciwdowodu podważającego jego zapisy na podstawie art. 194 § 3 tej ustawy (zob. L. Etel, Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, Finanse Komunalne, 2008 Nr 6, s. 24-26.).

W rozpatrywanej sprawie przyjęty do opodatkowania, ustalony przez organy podatkowe (Prezydenta Miasta B. oraz Kolegium) stan faktyczny, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Prowadzony dla Miasta B. „Rejestr lokali” stanowiący ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) w rozumieniu art. 21 ust. 1, w związku z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, potwierdza, iż Państwo L. i J. G. są właścicielami w 2009 r. dwóch lokali – lokalu niemieszkalnego garażu nr 10 i lokalu mieszkalnego Nr 20 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym w B., przy ul. […] (zob. s. 7 akt administracyjnych). Skarżący nie wykazał w trybie art. 194 § 3 o.p., w ramach instytucji przeciwdowodu, wadliwości zapisów dotyczących jego nieruchomości, prowadzonego przez Prezydenta Miasta B. „Rejestr lokali”. W tej sytuacji Sąd ocenia, że słusznie przyjęły organy podatkowe, że opisywany lokal niemieszkalny garaż, stanowiący odrębną własność, stosownie do art. 3 ust. 5 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l., podlega opodatkowaniu według stawek właściwych dla tzw. budynków lub ich części pozostałych, a nie budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2a u.p.o.l.). Sąd zwraca uwagę, że również w doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się, że lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne (garaże), co do zasady powinny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla budynków (ich części) pozostałych (zob. L. Etel, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości garaży w budynkach mieszkalnych, Przegląd podatków lokalnych i finansów samorządowych, 2009 r., Nr 7-8 (101-102), s. 1 i 13.). Takie stanowisko w przedmiotowej sprawie znajduje również swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki WSA w Białymstoku: z 23 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 407/07 i z 11 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 12/08, nie publikowane).

W tym stanie rzeczy, za nieuprawniony należy uznać zarzut Skarżącego naruszenia w niniejszej sprawie unormowań art. 76, art. 77 i art. 168 Konstytucji RP. Nie uzasadnił bowiem Skarżący, na czym polegał brak zapewnienia ochrony w stosunku do niego, jako konsumenta, użytkownika, czy najemcy przed działaniami zagrażającymi jego zdrowiu, prywatności i bezpieczeństwu oraz przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi – w sprawie podatkowej ( art. 76 Konstytucji RP). Podobnie Skarżący nie wyjaśnił w jakim zakresie pozbawiono w rozpatrywanej sprawie, czy w związku z daną sprawą wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej ( art. 77 Konstytucji RP). Sąd stwierdza, że Prezydent Miasta B. nie naruszył w niniejszej sprawie prawa do ustalania Skarżącemu wysokości podatku od nieruchomości za 2009 r.
w zakresie określonym w u.p.o.l. Nie doszło zatem do naruszenia postanowień art. 168 Konstytucji RP.

Reasumując należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 21 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości w zakresie między innymi przedmiotu opodatkowania, jest związany zapisem zawartym w ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości). Jedynie wykazanie przez właścicieli nieruchomości w trybie art. 194 § 3 o.p., wadliwości zapisu w ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości), będzie skutkować jego odrzuceniem w całości lub w części, przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości za dany rok.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.