Mylnym jest jednak założenie, że jednostki samorządu terytorialnego nie powinny stosować podejścia strategicznego do planowania swojej działalności w przyszłości. Często stosowanym argumentem usprawiedliwiającym brak takich działań jest fakt kadencyjności zarządzających, w związku z czym nie podejmują wysiłków związanych z planowaniem długoterminowym przekraczającym termin następnych wyborów samorządowych. Zaniechanie planowania strategicznego skazuje dany region na sukcesywne ograniczanie jego znaczenia. Brak strategicznych decyzji inwestycyjnych doprowadza w dalszej perspektywie do:
- wycofania się strategicznych inwestorów,
- zubożenie ludności zamieszkującej dany teren,
- emigracja do innych ośrodków w kraju lub za granicą,
- zmniejszenie dochodów budżetowych,
- zwiększenie wydatków socjalnych jednostki.
Przemyślana i spójna wieloletnia strategia inwestycyjna z odpowiednim planowaniem finansowym w ujęciu wieloletnim (często przekraczającym 10 lat) może być przyczynkiem do stałego i sukcesywnego rozwoju danego obszaru. Oczywiście działania te nie są jedynym skutecznym rozwiązaniem, gdyż nie wszystkie plany i decyzje możliwe są do wdrożenia na poziomie JST (np. decyzje o inwestycjach infrastrukturalnych podejmowane są na szczeblu centralnym). Jednak lokalni urzędnicy nie są pozbawieni całkowicie wpływu na tego typu decyzje. Kluczowym jest, aby mieć właściwą strategię i sukcesywnie wdrażać w codziennych działaniach operacyjnych
Ustawa z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych
Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2011 r. w sprawie sprawozdawczości budżetowej w układzie zadaniowym
zobacz również:
