Wśród zalet i wad tej metody można wymienić m.in. zalety: prosta do zastosowania w praktyce, możliwość podwyższenia stawek amortyzacyjnych, równomiernie rozłożone koszty w czasie; wady: nie odzwierciedla faktycznego zużycia środków trwałych.
Ustawa o rachunkowości dopuszcza również stosowanie metod amortyzacji nierównomiernej. Zakładają one, że zużycie środka trwałego kształtuje się różnie w poszczególnych jednostkach czasu przez cały przewidywany okres jego ekonomicznej użyteczności.

Do tej grupy metod amortyzacji zalicza się:

• metodę naturalną,
• metody degresywne,
• metodę progresywną.

W metodzie naturalnej należy założyć, że zużycie środka trwałego jest jednakowe na każdą jednostkę jego pracy (np. sztukę, tonę, godzinę, kilometr) dlatego zużycie jest proporcjonalne nie do długości ekonomicznej użyteczności środka trwałego, a do wielkości  wykonywanej przez niego pracy. Ten sposób naliczania amortyzacji doskonale sprawdza się w przypadku maszyn i urządzeń, dla których można w miarę dokładnie określić ilość pracy, jaką będą one mogły wykonać w trakcie całego okresu przydatności do użycia.

Metody degresywne należą do metod przyspieszonych i przyjmują założenie malejącej przydatności środka trwałego w okresie jego ekonomicznej użyteczności, w związku, z czym przyjmuje się stopy amortyzacyjne malejące w czasie. Cechą charakterystyczną tych metod jest, więc to, że wysokość odpisów amortyzacyjnych w początkowym okresie używania środka trwałego jest wysoka, co powoduje wzrost kosztów z tytułu zużycia środków trwałych i zmniejszenie wyniku finansowego przedsiębiorstwa.

Wśród zalet i wad metody degresywnej można wymienić m.in. zalety: szybkie amortyzowanie w pierwszych latach eksploatacji środka trwałego, czyli w okresie jego największej wydajności, odzwierciedla faktyczne zużycie środków trwałych, przesuwa się w czasie zapłatę podatku dochodowego, wcześniejsze wykorzystanie nadwyżki finansowej, którą jest zysk netto plus amortyzacja; wady: zwiększone koszty, niższy w początkowych okresach zysk, nieodpowiednio wykorzystana nadwyżka finansowa w początkowym okresie użytkowania środka trwałego może doprowadzić do sytuacji, w której w późniejszych latach, gdy środki trwałe będą wymagały remontów, jednostka nie będzie posiadała środków finansowych.

Następną metodą zaliczaną do grupy metod amortyzacji nierównomiernej jest metoda progresywna, która zakłada, że zużywanie się środka trwałego powoduje wzrost kosztów jego eksploatacji spowodowany chociażby koniecznością częstszych napraw i remontów w związku, z czym – w przeciwieństwie do metod degresywnych – stopy amortyzacyjne są rosnące w czasie.