Regulacja ta objęła m.in. jedną z najpopularniejszych usług płatniczych, jaka jest usługa przekazu pieniężnego, która najczęściej polegała na pośredniczeniu przy regulowaniu rachunków za media. Ustawa wprowadziła nie tylko pewne minimalne standardy jakościowe dotyczące świadczonych usług, ale co ważniejsze, został ustanowiony zamknięty katalog podmiotów, które są wyłącznie uprawnionych do ich świadczenia.

Z myślą o podmiotach niebędących dużymi instytucjami finansowymi, takimi jak banki czy SKOK-i,  a pragnącymi prowadzić działalność gospodarczą polegająca na świadczeniu usług płatniczych, ustawodawca przewidział możliwość świadczenia usług płatniczych w charakterze biura usług płatniczych oraz krajowej instytucji płatniczej.

Jakkolwiek, prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji płatniczej jest bardziej sformalizowaną formą świadczenia usług płatniczych niż w charakterze biura usług płatniczych, to jednak umożliwia świadczenie usług płatniczych w znacznie szerszym zakresie. W odróżnieniu od biura usług płatniczych, krajowa instytucja płatnicza nie jest ograniczona limitem przychodów z transakcji płatniczych w wysokości 500.000 euro, a tym samym umożliwia świadczenie usług płatniczych na znacznie większą skalę.

Krajowa instytucja płatnicza jest uprawniona do świadczenia usług płatniczych polegających w szczególności na wykonywaniu transakcji płatniczych, transferu środków pieniężnych, świadczenia usługi przekazu pieniężnego, przyjmowania wpłat gotówkowych oraz dokonywaniu jej wypłaty. Dodatkowo, jest ona uprawniona do świadczenia innych powiązanych z nimi usług, np. usługi wymiany walut, bez konieczności jednoczesnego rejestrowania jej jako działalności kantorowej na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe (Dz. U. z 2002 r. nr 141 poz. 1178)

Krajowa instytucja płatnicza może być prowadzona jedynie przez osobę prawną, która musi posiadać odpowiednio wysoki kapitał zakładowy, którego wysokość zależy od zakresu świadczonych usług. Wymogiem uruchomienia krajowej instytucji płatniczej jest uzyskania zezwolenia od KNF, która wydając zezwolenie wpisuje ja do prowadzonego przez siebie rejestru. Rejestr prowadzony jest w formie elektronicznej i jest jawny. Przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie musi również posiadać odpowiednie środki finansowe przeznaczone na fundusze własne, tak by zapewnić ostrożne i stabilne świadczenie usług płatniczych.

Nadzór nad krajowymi instytucjami płatniczymi sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego, co wiąże się z koniecznością ponoszenia przez krajowa instytucję płatniczą pewnych opłat. Zaznaczyć także należy, że biuro usług płatniczych może prowadzić również inną działalność gospodarczą niż świadczenie usług płatniczych.