Środki pieniężne zgromadzone w zagranicznym banku – regulacje podatkowe i ich wpływ na rachunkowość

Teraz przyjrzyjmy się konsekwencjom wynikającym z faktu iż księgi rachunkowe są podstawą do ustalania podstawy opodatkowania. Zasada ta wyrażona jest m.in. w art. 9 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ważne jest, zatem aby rozwiązania wynikające z ksiąg rachunkowych nie były sprzeczne z regulacjami prawa podatkowego. Dotyczy to też kwestii waluty zgromadzonej na rachunku walutowym w banku zagranicznym.

Zmiana przepisów, jaka została prowadzona od 1 stycznia 2012 roku wprowadziła nieco zamieszania w zakresie stosowania i interpretowania przepisów, updop w zakresie ustalania różnic kursowych. Po wątpliwościach, o których pisaliśmy wielokrotnie, można stwierdzić, iż linia interpretacyjna ujednolica się na korzyść możliwości korzystania z kursu średniego ogłaszanego przez NBP w dniu roboczym poprzedzającym dzień przeprowadzenia operacji gospodarczej. Potwierdza to między innymi jedna z ostatnich interpretacji odnosząca się właśnie do rachunku walutowego spółki prowadzonego w banku zagranicznym: interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 16 listopada 2012 r. nr IPPB5/423-709/12-2/IŚ, gdzie organ podatkowy uznał za prawidłowe stanowisko spółki, która dokonywała wyceny pozycji walutowych wg kursu średniego ogłaszanego przez NBP w dniu roboczym poprzedzającym dzień przeprowadzenia operacji gospodarczej.

Zdaniem Spółki, we wskazanych przez nią sytuacjach ( otrzymywanie i dokonywanie zapłaty za pośrednictwem rachunku prowadzonego w zagranicznym banku) uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty nie jest możliwe, z uwagi na to, iż nie dochodzi do nabycia/zbycia waluty ani także do jej przeliczania przez bank. Przy żadnej ze wskazanych w stanie faktycznym sytuacji nie dochodzi do przewalutowywania (przeliczania) środków pieniężnych wyrażonych w walucie na PLN. Tym samym przy tych operacjach nie ma możliwości zastosowania faktycznego kursu.

Dyrektor Izby Skarbowej za słuszny uznał argument Spółki, iż „…jak wynika z treści wyżej wskazanego przepisu, nowelizacja (wprowadzona ustawą z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Dz. U. z 2011 r. Nr 178, poz. 1059) wydaje się wprowadzić swego rodzaju „ograniczenie” do uwzględniania dla celów obliczania różnic kursowych kursu faktycznie zastosowanego do konkretnych przypadków wymienionych w pierwszym zdaniu ww. przepisu, tj. sprzedaży waluty obcej, kupna waluty obcej, otrzymania należności lub zapłaty zobowiązania w walucie obcej (w przypadku, gdy dochodzi jednocześnie do zakupu waluty przez bank lub sprzedaży waluty przez podatnika), czyli do sytuacji, w których dojdzie w rzeczywistości do zastosowania konkretnego, faktycznego kursu walutowego, czyli do nabycia lub sprzedaży waluty…”
W konsekwencji oznacza to, że jeżeli podatnik nie kupuje, ani nie sprzedaje waluty, czyli nie następuje faktyczne (rzeczywiste) zastosowanie kursu waluty, wówczas zastosowanie znajdzie kurs średni ogłaszany przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *