Pomiar efektywności w aspekcie społecznym

Brak środków na pełne zaspokojenie potrzeb społecznych jest dla większości jednostek codziennością dlatego często stają przed wyborem „mniejszego zła” w trakcie podejmowania decyzji inwestycyjnych związanych z rozwojem infrastruktury rezygnując z mniej potrzebnych obiektów. Często decyzje inwestycyjne mają więc charakter polityczny, gdyż dotychczas nie wprowadzono regulacji prawnych regulujących kryteria wyboru zadań inwestycyjnych. Dotychczas ustalone kryteria związane są wyłącznie z pomiar liczbowym i efektywnością finansową typową dla podmiotów zarobkowych. W przypadku omawianych jednostek należy zastanowić się, czy możliwe jest wprowadzenie pomiaru efektywności społecznej.
Szereg wyliczeń i wskaźników finansowych nierzadko o solidnym uzasadnieniu, sprawdza się w teorii, która może sprawiać wrażenie solidnej i utylitarnej jednak nie zawsze znajdzie odzwierciedlenie w rzeczywistości. Zarządzający zainteresowani są efektywnością ekonomiczną, społeczeństwo zaś efektywność społeczna, która może być znacznie niższa od finansowej z powodu niepoliczalnych utrudnień, jakie ponosi lokalna społeczność na skutek braku podjętych przez Jednostkę Samorządu Terytorialnego działań. Efektywność społeczna jest trudna do oceny z uwagi na brak precyzyjnych metod pomiaru zewnętrznych efektów działalności jednostki oraz makroekonomicznego rachunku wyników.
Pomiar efektywności społecznej jest czynnością bardzo trudną wymagającą znaczącego zaangażowania członków lokalnej społeczności. Podstawy mechanizmu pomiaru efektywności społecznej powinny opierać się na następujących czynnikach:

  • mechanizm kategoryzacji ważności zadań przez członków lokalnej społeczności,
  • zasady doboru przez mieszkańców mierników efektywności społecznej,
  • mechanizm identyfikacji potrzeb inwestycyjnych społeczeństwa i społecznego wyboru najmniej potrzebnych działań,
  • mechanizm dopasowania mniej ważnych inwestycji do formuły partnerstwa publiczno – prywatnego,
  • projekty, które nie mogą być zrealizowane w żadnej z przedstawionych możliwości powinny być podstawą do przedefiniowania strategii rozwoju jednostki w celu możliwie szybkiej realizacji w przyszłości.

Podstawa prawna:

Ustawa z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych
Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości

zobacz również:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *