W związku z powyższym, należy zwrócić uwagę na interpretację Ministra Finansów z dnia 18 września 2015 r., znak: DD3.8222.2.383.2015.KDJ, która dotyczyła nieodpłatnego przekazania pracownikom tzw. ,,zestawu startowego” promującego nowe logo pracodawcy (w skład ww. zestawu wchodził m.in. kubek termiczny, torba śniadaniowa, długopis, zawieszka).

Powyższe świadczenie na rzecz pracowników miało na celu określenie nowego wizerunku firmy w ramach rozpowszechniania nowej marki w trakcie kampanii informacyjna – promocyjnej.

W tym stanie faktycznym dnia 12 marca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wydał interpretację indywidualną stwierdzając, iż wartość zestawu startowego stanowi przychód pracowników z tytułu nieodpłatnego świadczenia, który podlega opodatkowaniu podatkiem PIT.

Interpretacja powyższego stanu faktycznego była dla większości podatników znacznym zaskoczeniem, gdyż została wydana po wyroku TK w zakresie nieodpłatnych świadczeń.

W tym miejscu należy wskazać, iż na podstawie art. 11 ust. 1 UoPIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 UoPIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Podnieść należy, iż przepisy UoPIT nie definiują pojęcia „nieodpłatne świadczenie”, jednakże w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt: FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt: FPS 1/06, NSA ustalił znaczenie terminu „nieodpłatne świadczenie” na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazując, iż  „(…) ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (…).” Jednocześnie w uchwale z dnia 24 maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że powyższe stanowisko ma zastosowanie również do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 UoPIT.

Zagadnienie opodatkowania nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od pracodawców zostało ostatecznie rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 08 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, iż „(…) zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

• po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
• po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
• po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). (…)”

Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, iż o powstaniu przychodu z tytułu otrzymania od pracodawcy nieodpłatnych świadczeń decyduje łączne spełnienie powyższych przesłanek.

W przedmiotowej rozpatrywanym przez DIS w Poznaniu sprawie nie ulega wątpliwości, iż pierwsze dwie przesłanki nie zostały spełnione – brak dobrowolności przyjęcia zestawu startowego przez pracowników oraz brak przekazaniu zestawu w interesie pracowników.

Wobec powyższego, należy zgodzić się ze zmianą interpretacji indywidualnej DIS w Poznaniu dokonaną przez MF i stwierdzić, iż otrzymanie przez pracowników zestawów startowych nie stanowi dla nich przysporzenia majątkowego, a tym samym nie prowadzi do powstania po ich stronie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 UoPIT i nie stanowi przychodu ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 UoPIT.