Zgodnie z ogólną zasadą, o wysokość straty poniesionej w roku podatkowym można obniżyć dochód w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty straty z danego roku. W praktyce okazuje się, że czasem pięcioletni termin nie daje możliwości pełnej konsumpcji straty, zwłaszcza w przypadku długoletnich inwestycji z dużym zaangażowaniem kapitału w początkowym okresie. Wtedy to może się zdarzyć, że podatnik straci możliwość rozliczenia straty podatkowej bezpowrotnie.

Jednym ze sposobów „odświeżenia” straty podatkowej jest zminimalizowanie bieżących kosztów wynikających z amortyzacji środków trwałych, poprzez obniżenie stawek amortyzacyjnych w okresie konsumpcji straty. Efektem takiego podejścia jest wygenerowanie dochodu podatkowego, który można obniżyć o dostępną stratę podatkową. Natomiast sam okres amortyzacji środków trwałych zostanie odpowiednio wydłużony, a rozpoznanie odpowiednich kosztów podatkowych przesunięte w czasie. Stosując tą metodę należy jednak pamiętać, że obniżenia stawki amortyzacyjnej dokonuje się w określonych w ustawie momentach: albo na dzień wprowadzenia środków trwałych do ewidencji, albo też od pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego. Jeżeli więc mamy do czynienia ze środkiem trwałym, od którego dokonujemy już odpisy amortyzacyjne, zasadniczo decyzję o obniżeniu stawki należy podjąć nie później niż w terminie płatności zaliczki za styczeń, a więc do 20 lutego.