Finansowanie kosztów wyjazdu dziennikarzy w kosztach przedsiębiorcy – orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2013 r.

W założeniu, ponoszenie tych kosztów ma przyczynić się do zwiększenia obrotu produktami (usługami), a tym samym wpłynąć na generowanie dodatkowych przychodów przedsiębiorcy. Niemniej, w wielu przypadkach organy podatkowe kwestionują możliwości uznania wydatków marketingowych za koszty uzyskania przychodów przedsiębiorcy. W tym kontekście warto zwrócić uwagę na interesujące orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3493/12. Orzeczenie to dotyczyło możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów specyficznej kategorii wydatków jakimi są koszty zakwaterowania oraz transportu przedstawicieli mediów, którzy uczestniczyli w wyjazdach promujących produkty dystrybuowane przez spółkę z branży filmowej.

Wnioskując o wydanie pisemnej interpretacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych [ustawa o pdop], spółka wskazała, iż ponosi różnego rodzaju wydatki związane z promocją i dystrybucją filmów. W ramach działań reklamowych spółka planuje organizację wyjazdów dziennikarzy współpracujących z gazetami, czasopismami, stacjami radiowymi lub telewizyjnymi. Wyjazdy będą organizowane do miejsc, w których odbywa się akcja poszczególnych filmów, bądź będą miały formę wyjazdów na indywidualne spotkania z aktorami lub reżyserami. W związku z powyższymi wyjazdami Spółka będzie pokrywała koszty przelotu dziennikarzy, ich pobytu w hotelu i zwiedzania przez nich obiektów, w których odbywa się akcja filmów. Zakładanym przez spółkę efektem wyjazdów ma być przygotowanie przez dziennikarzy informacji o filmach dystrybuowanych przez spółkę (publikacje prasowe, emisja wywiady, wzmianki w trakcie audycji radiowej lub telewizyjnej). Spółka podkreśliła ponadto, iż nie zamierza podpisywać z dziennikarzami, ani z ich pracodawcami lub wydawcami, żadnych umów dotyczących wyjazdów, ani publikacji materiałów zebranych lub stworzonych w związku z wyjazdami. W opinii spółki, wydatki związane z organizacją wyjazdów dziennikarzy spełniają definicję kosztów uzyskania przychodów i jednocześnie nie stanowią kosztów reprezentacji w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o pdop.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie nie podzielił stanowiska spółki. W interpretacji z dnia 27 sierpnia 2012 r., nr IPPB5/423-460/12-2/JC, organ podatkowy uznał, iż w opisanych okolicznościach finansowanie wyjazdów dziennikarzy nie przyczynia się, bezpośrednio lub pośrednio, do osiągnięcia przychodów, bądź zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Organ podatkowy podkreślił, iż skoro spółka nie zawierała żadnych umów z dziennikarzami, ich pracodawcami lub wydawcami poszczególnych czasopism bądź prowadzącymi stacje radiowe i telewizyjne, tym samym nie miała pewności czy materiał dotyczący jej produktów zostanie faktycznie opublikowany i przyniesie zamierzony cel jakim jest promocja filmów. Podsumowując swoje stanowisko, organ podatkowy wskazał, iż „Raz jeszcze należy podkreślić, iż z opisanego wniosku nie wynika żadna podstawa, która przesądzałaby o uznaniu, iż organizowanie Wyjazdów Dziennikarzom ma przyczynić się do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów Wnioskodawcy. Sam fakt, iż Wnioskodawca prowadzi różnego rodzaju akcje promocyjne w celu zwiększenia rozpoznawalności Filmów, nie daje podstaw do stwierdzenia, iż finansowanie poszczególnych Wyjazdów Dziennikarzom, do powyższego zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów się przyczynia. A już zwłaszcza nie do zaaprobowania należy uznać wywód Spółki, iż finansowanie Wyjazdów dla Dziennikarzy należy do tej samej kategorii wydatków jak koszty spotów reklamowych lub telewizyjnych, wykup czasu reklamowego bądź reklamy prasowej. Wyjazd, co do którego nie ma żadnej pewności, iż przyniesie jakikolwiek korzyści w postaci choćby emisji przeprowadzonego wywiadu, nie należy, zdaniem Organu, porównywać do promocji konkretnego Filmu poprzez przygotowanie spotów reklamowych lub telewizyjnych.”

Powyższa interpretacja została zaskarżona do WSA w Warszawie, który w wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r. przyznał rację spółce. Sąd zwrócił uwagę, iż w prowadzenie działalności gospodarczej wkalkulowane jest ryzyko. Ponosząc wydatki w celu zwiększenia przychodów, w niektórych przypadkach podatnik może nie osiągnąć tego celu. Art. 15 ust. 1 ustawy o pdop wskazuje natomiast, iż kosztem podatkowym jest taki wydatek, który został poniesiony w konkretnym celu, a nie taki, który do tego celu faktycznie doprowadził. W konsekwencji, zdaniem sądu, skoro spółka racjonalnie założyła, iż w większości przypadków po sfinansowanych dziennikarzom wyjazdach przygotują oni materiał prasowy, radiowy lub telewizyjny, dotyczący filmów dystrybuowanych przez spółkę i materiał ten zostanie opublikowany lub wyemitowany, co może przełożyć się na zwiększenie popytu na dystrybuowane przez spółkę filmy, to wydatki na sfinansowanie wyjazdów dziennikarzy spełniają warunki uznania ich za koszty uzyskania przychodów. Odnosząc się do kwestii braku umowy zobowiązującej dziennikarzy do stworzenia i publikacji bądź emisji materiałów prasowych, radiowych lub telewizyjnych, sąd podkreślił, iż okoliczność ta „nie ma żadnego związku z przyjętym przez Skarżącą założeniem, iż dziennikarze, poprzez wspomniane artykuły, programy i wywiady, doprowadzą do rozpowszechnienia dobrej renomy dystrybuowanego filmu, a zatem doprowadzą do zwiększenia jego oglądalności, co wprost przełoży się na większe przychody Spółki. Brak umowy z dziennikarzem nie ma więc w niniejszej sprawie żadnego, prawnego związku z celem wydatku, jakiego wymaga art. 15 ust. 1 ustawy. Inaczej mówiąc – brak takich umów nie wyklucza w sprawie tego, iż ponoszone na wyjazdy dziennikarzy koszty są nadal kosztami ponoszonymi w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów”. Jednocześnie, za nie mającą istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy sąd uznał okoliczność, podnoszoną przez organ podatkowy, iż ponosząc koszty wyjazdów, Spółka dokonuje przysporzenia z korzyścią dla dziennikarzy bądź ich pracodawców „niezależnie od tego, czy istotnie są one ponoszone za kogoś, czy też jednak za samego siebie, nadal nie ma to żadnego normatywnego znaczenia, gdyż nadal na plan pierwszy wysuwa się kwestia celu, w jakim ponoszony jest wydatek. O ile cel ten jest realizowany, to ewentualna okoliczność, że równoległym (zamierzonym lub ubocznym) efektem jego poniesienia jest też ekonomiczna korzyść podmiotu innego, niż sam podatnik, który poniósł wydatek, nie ma znaczenia dla kosztowej kwalifikacji wydatku. Ta ekonomiczna korzyść osób i podmiotów, z którymi współpracują (w ramach jakiegokolwiek tytułu prawnego) dziennikarze, polegać może na zwiększeniu przychodów tych osób i podmiotów, ale w świetle definicji art. 15 ust. 1 nie przekreśla to kosztowego charakteru wydatku, jaki ponosi na dziennikarzy sama Spółka.” Konkludując, sąd zgodził się ze spółką, że wydatki związane z wyjazdami dziennikarzy powinny być traktowane analogicznie jak wydatki na reklamę lub organizację konferencji dla przedstawicieli zawodów, którzy mogą mieć wpływ na decyzje konsumenckie. „Ostatecznie wszystkie te wydatki mają cechy reklamy, gdyż zmierzają do wywołania dobrego wizerunku towaru lub usługi, zwiększenia zainteresowania tym towarem lub usługą, najpierw u przedstawicieli tych zawodów, a docelowo – u ostatecznych, potencjalnych konsumentów”.

Wyrok ten zasługuje na pełną aprobatę, gdyż wyraża racjonalne podejście co do kosztów ponoszonych w celu zagwarantowania przedsiębiorcy skutecznej reklamy własnych produktów. Warto jednak zauważyć, iż ponoszenie kosztów wyjazdów dziennikarzy ma jeszcze jeden istotny wymiar podatkowy. Przedsiębiorcy, organizując tego typu działania, promujące ich produkty, powinni mieć na względzie. iż finansowanie kosztów uczestnictwa przedstawicieli prasy w różnego rodzaju wyjazdach i konferencjach może zostać uznane za dokonywanie nieodpłatnych świadczeń na rzecz prasy osób fizycznych. W takim przypadku, co potwierdza orzecznictwo organów podatkowych (np. interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 31 lipca 2012 r., nr IPPB1/415-593/12-2/EC) oraz sądów administracyjnych (np. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3563/11) w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, przedsiębiorca może być zobowiązany, po uwzględnieniu ewentualnych zwolnień podatkowych, do sporządzenia imiennych informacji podatkowych PIT-8C i przekazania ich zaproszonemu dziennikarzowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *