Ryzyko kredytowe rozumiane w szczególny sposób jako potencjalna strata z tytułu braku spływu należności towarzyszy również jednostkom sektora finansów publicznych. Doświadczenia ostatnich lat pokazują, że najczęstszym powodem problemów finansowych wielu podmiotów gospodarczych jest nieściągalność należności. Zagrożenie utraty płynności z tytułu braku wpływu należnych środków jest jednak znacznie mniejsze niż w przypadku „typowych” podmiotów gospodarczych.
Należności nieściągalne w przypadku jednostek budżetowych powstają najczęściej na skutek sprzedaży usług dodatkowych zbędnego mienia itp. Ważną częścią należności wątpliwych w przypadku np. urzędów gminy są należności z tytułu zarachowanych lecz niewpłaconych podatków lokalnych.
Jedną z możliwych czynności może być sprzedaż należności budżetowych do firm windykacyjnych. Nabycie takich wierzytelności przez firmy windykacyjne wiąże się z ustanowieniem znacznego dyskonta (często przekraczającego 50%). Jednym z zadań audytu wewnętrznego jest badanie efektywności i gospodarności zarządzania majątkiem jednostki. Każda decyzja dotycząca sprzedaży wierzytelności budżetowych powinna być konsultowana zarówno z działem prawnym jak również z komórką audytu wewnętrznego.
Komórki audytu wewnętrznego powinny na bieżąco opiniować wszelkie transakcje sprzedaży wierzytelności budżetowych. Opinia ta powinna być na tyle mocna, aby przewidywała możliwość wstrzymania transakcji ze względu na m.in. efektywność „społeczną”. W przypadku jednostek budżetowych problem płynności nie jest tak wielkim zagrożeniem w związku z tym nie powinny rezygnować znacząco ze swoich potencjalnych wpływów (minimalizacja dyskonta). Ważnym narzędziem audytorów jest w tym przypadku wniosek o naruszenie dyscypliny budżetowej.
Podstawa prawna:
Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości
Ustawa z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
Ustawa z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych
