Kontrahenci, którzy zdecydowali się na arbitraż podpisują tzw. klauzulę arbitrażową, (zapis na sąd polubowny). Najlepszym rozwiązaniem jest umieszczenie takiej klauzuli w umowie regulującej dane zobowiązanie, jednak dopuszczalne jest również zawarcie porozumienia o takiej treści poza umową. Strony mogą też zawrzeć tzw. kompromis, czyli dodatkową umowę o poddaniu się pod arbitraż już w momencie istnienia sporu, przy czym istotne jest dokładne określenie owego sporu jak i stosunku prawnego, leżącego u jego podstawy. Jeżeli powołany będzie stały sąd polubowny, warto skorzystać z wzorcowej klauzuli arbitrażowej, zamieszczonej w jego regulaminie. Można rozważyć poddanie pod arbitraż tylko określonych sporów z danego stosunku prawnego bądź też wyłączenie spraw pewnego rodzaju.
Nie bez znaczenia jest wybór kraju postępowania arbitrażowego. Powinien on być stroną konwencji nowojorskiej z 1958 roku, aby ułatwić uznanie wyroku w kraju, w którym ma być wykonany. Bowiem jedną z większych zalet międzynarodowego postępowania arbitrażowego jest ułatwienie egzekwowania należności orzeczonych wyrokiem arbitrażowym za granicą. Zgodnie z konwencją nowojorską, orzeczenia arbitrażowe są egzekwowalne w państwach będących jej stronami na całym świecie, podczas gdy brak jest podobnych ułatwień dla wykonywania wyroków sądów powszechnych, w szczególności w państwach spoza UE.
