Kary pieniężne nakładane przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

Dlatego też, wszelkie praktyki naruszające interesy konsumentów, rozumiane w szczególności jako godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, polegające na stosowaniu niedozwolonych postanowień wzorców umów, naruszenie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji oraz nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji, niosą ze sobą zagrożenie nałożenia kar pieniężnych przez Prezesa UOKiK.

Przepisy dotyczące kar zawarto w dziale VII ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.). Kara pieniężna ma charakter fakultatywny, a przepisy dosyć ogólnie określają przesłanki jej stosowania, pozostawiając Prezesowi UOKiK dużą swobodę w tym zakresie. Ustawodawca określa jedynie maksymalny wymiar kary – 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok jej nałożenia oraz stanowi, iż przy ustalaniu kary powinno się uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności sprawy, a także ewentualne uprzednie naruszenia. Poza powyższymi przesłankami orzekania o karze, nie można mówić o innych ograniczeniach czy dyrektywach, które w sposób transparentny określałyby zagrożenie przedsiębiorcy w razie naruszenia przepisów ustawy. Ta elastyczna regulacja ma na celu dostosowanie wymiaru kary do konkretnego przypadku. Jednocześnie jednak, niesie ze sobą zagrożenie zbyt dużej autonomii i subiektywizmu przy jej nakładaniu.

Dlatego też, aby zwiększyć spójność systemu w zakresie praktyki nakładania kar pieniężnych, Prezes UOKiK przyjął „Wyjaśnienia w sprawie ustalania wysokości kar pieniężnych za stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów”, obowiązujące od marca 2009 r. Jak wynika z uzasadnienia powyższego dokumentu – ma on pozwolić przedsiębiorcom na samodzielne, wstępne oszacowanie wysokości kary, którą mogłoby być zagrożone działanie na szkodę konsumentów. Z treści wytycznych dowiadujemy się, że nie mają one charakteru prawnie wiążącego, chociaż fakt ich opublikowania należy interpretować w ten sposób, iż Prezes UOKiK będzie ustalał kary pieniężne w oparciu o zawarte w nich kryteria.

W powyższym dokumencie, proces wymierzania kary podzielono na dwie fazy – ustalenie kwoty bazowej służącej do ustalania wysokości kary i analizę okoliczności naruszeń. Kwota bazowa zależy od ilości naruszeń (np. zastosowanie kilku niedozwolonych wzorców umownych) oraz etapu, na jakim dochodzi do naruszenia (przedkontraktowy, zawierania kontraktu, wykonywania kontraktu), a który ma wpływ na poziom swobody w podejmowaniu decyzji rynkowych przez konsumentów. Za najpoważniejsze uznaje się naruszenie na etapie wykonywania kontraktu.

Dodatkowo, kwota bazowa może być zmniejszona – jednak nie więcej niż o 80% – jeżeli udział przychodów przedsiębiorcy z działalności, której dotyczy zarzut naruszenia zbiorowych interesów konsumentów w całkowitym przychodzie z prowadzonej działalności, jest niewielki. Jeżeli więc przedsiębiorca prowadzi usługi głównie w obrocie profesjonalnym, a usługi na rzecz konsumentów stanowią tylko minimalny procent działalności podmiotu, uzasadnione będzie obniżenie kary.

Okoliczności sprawy mogą mieć charakter łagodzący (zaniechanie stosowania praktyk, aktywne współdziałanie z Prezesem UOKiK w trakcie postępowania, podjęcie działań mających na celu zaprzestanie praktyki, dobrowolna rekompensata szkód) lub obciążający (umyślność naruszenia, uprzednie stosowanie niedozwolonej praktyki, znaczny zasięg terytorialny naruszenia, znaczne korzyści uzyskane w związku ze stosowaniem stwierdzonej praktyki), co ma wpływ na wysokość kary. Gdy jednak, w ocenie Prezesa UOKiK, konkretne okoliczności dokonanych naruszeń uzasadniają, iż dana kara nie spełni  swoich celów, można ją dodatkowo zwiększyć lub zmniejszyć.

Wprowadzenie powyższych zasad ma doprowadzić do ujednolicenia metodologii ustalania sankcji. Choć wciąż pozostawia się pewną swobodę Prezesowi UOKiK przy nakładaniu kary, a omawiane wyżej wytyczne nie mają charakteru wiążącego, ich wprowadzenie należy odbierać pozytywnie. Wymiar kary ulega bowiem zobiektywizowaniu, a wymóg ustalania kary w oparciu o konkretne kryteria służy przejrzystości systemu i jednakowemu traktowaniu przedsiębiorców.

Jedna myśl na temat “Kary pieniężne nakładane przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów”

  1. Z regulacji PIT i interpretacji wynika iz przychód, jeśli powstaje ma byc w cenach rynkowych

    por np
    ILPB1/415-286/11-4/AA Data 2011.06.03 Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu

    Spółka w przyszłości planuje przekazanie samochodów służbowych również dla pracowników do celów prywatnych. Zamierza zakwalifikować powyższe świadczenie jako przychód pracownika podlegający opodatkowaniu. Kwota ryczałtu w wysokości 2000 zł miesięcznie (tzn. limit 2400 km w miesiącu do celów prywatnych) zostanie doliczona do wynagrodzenia brutto pracownika, w związku z tym cała kwota zostanie opodatkowana. Wnioskodawca nie prowadzi usług najmu samochodów osobowych. Ryczałt jest liczony z uwzględnieniem ceny rynkowej stosowanej w podobnych usługach udostępnienia rzeczy. Z uwzględnieniem stopnia zużycia, czasu i miejsca udostępnienia.
    Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, używanie samochodów służbowych do celów prywatnych stanowi nieodpłatne świadczenie, które podlega opodatkowaniu i wchodzi do podstawy składki ZUS.
    W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *