Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy o rachunkowości, ilekroć w ustawie jest mowa o przyjętych zasadach (polityce) rachunkowości – rozumie się przez to wybrane i stosowane przez jednostkę rozwiązania dopuszczone ustawą, w tym także określone w MSR, zapewniające wymaganą, jakość sprawozdań finansowych.
Powołany wyżej art. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wyraźnie wskazuje, że księgi rachunkowe prowadzone zgodnie z ustawą o rachunkowości lub MSSF powinny zapewnić określenie wysokości dochodu do opodatkowania (straty) i wysokości należnego podatku za rok podatkowy.
Organa podatkowe wielokrotnie już podkreślały, iż podstawą zapisu w księgach rachunkowych jest dowód księgowy, który powinien zawierać m.in. datę dokonania operacji oraz stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (dekretacja) (art. 21 ust. 6 ustawy o rachunkowości). A zapis księgowy powinien zawierać m.in. datę dokonania operacji gospodarczej, określenie rodzaju i numer identyfikacyjny dowodu księgowego stanowiącego podstawę zapisu oraz jego datę, jeżeli różni się od daty dokonania operacji, kwotę i datę zapisu (art. 23 ust. 2 ustawy rachunkowości). Te elementy przesadzają np. zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w dnia 25 lipca 2012 r. nr IPTPB3/423-76/11-8/12-S/MF, iż o zakwalifikowania kosztu do danego miesiąca decyduje data dokonania operacji gospodarczej. Dekret na fakturze czy innym dowodzie księgowym powinien wskazywać, jako datę ujęcia w kosztach właśnie ten miesiąc, na który przypada data dokonania operacji. Data zapisu księgowego jest tylko datą techniczną wprowadzenia informacji do systemu. I o tych zasadach trzeba pamiętać rozpatrując podatkowe aspekty ujęcia kosztów remontu środka trwałego na potrzeby podatku dochodowego.
To czy jednak może być on koszem jednorazowo czy w czeskich odpowiadających rozliczanym w czasie RMK jest już odrębnym problemem, o którym w następnej części.
