W uzasadnieniu swojego orzeczenia NSA, szeroko cytując orzecznictwo ETS, stwierdził, że świadczenia usług ubezpieczenia jest pomocnicze w stosunku do umowy leasingu, a zatem powinno być opodatkowane ta samą stawką VAT.
Z powyższego twierdzenia NSA można wysnuć wniosek, iż zasada ta dotyczyć powinna świadczenia ubezpieczenia w ramach wszelkich umów leasingu niezależnie od konkretnego stanu faktycznego. Wydaje się jednak, że zarówno brzmienie samej uchwały, jak też orzecznictwo ETS, nie potwierdzają tej tezy.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na fakt, iż uchwała NSA została wydana w związku z pytaniem zadanym przez skład orzekający w konkretnej sprawie. Tym samym miała na celu rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w konkretnej sprawie. Po drugie wydaje się, że treść zadanego pytania wskazuje, iż celem uchwały było ustalenie zasad ustalania podstawy opodatkowania w przypadku, gdy już stwierdzono, że świadczenie leasingu i ubezpieczenia w danym przypadku stanowią jedną usługę złożoną.
Natomiast orzecznictwo ETS dotyczące tzw. usług kompleksowych na gruncie podatku VAT, należy stwierdzić, iż dla oceny, czy w danym przypadku doszło do świadczenia jednej usługi kompleksowej, czy też kompleksu usług, niezwykle istotne są okoliczności danego stanu faktycznego.
Biorąc powyższe argumenty pod uwagę, należy stwierdzić, iż uchwała NSA nie rozstrzyga jednoznacznie zasad opodatkowania podatkiem VAT świadczenia ubezpieczenia w ramach umowy leasingu. Jednakże prowadzi ona do zwiększenia ryzyka w zakresie rozliczeń podatku VAT związanych z leasingiem, zarówno po stronie finansującego, jak i korzystającego. Wynika to z faktu, iż organy podatkowe mogą także zastosować wąską interpretację uchwały i twierdzić w konkretnym przypadku, iż usługi ubezpieczenia, nie stanowią usług pomocniczych i nie powinny być opodatkowane podstawową stawką VAT, a co za tym idzie nie jest możliwe odliczenia naliczonego na ich nabyciu podatku VAT.
