Stan faktyczny oraz stanowisko NSA
We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej podatnik wskazał, że prowadził budowę kompleksu biurowego, na który składało się kilka odrębnych budynków. Na podstawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie podatnik rozpoczął użytkowanie części jednego z budynków, przed zakończeniem budowy całego kompleksu. W tym stanie faktycznym podatnik zapytał, w którym momencie należy uznać, iż budynek jest kompletny oraz zdatny do użytku w rozumieniu art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p.¹, a tym samym możliwe jest rozpoczęcie dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tego środka trwałego. W ocenie podatnika budynek należy uznać za kompletny i zdatny do użytku w dniu uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Budynek spełnia przesłanki kompletności oraz zdatności do użytku w dniu przyjęcia go do używania, gdyż kompletne i zdatne do użytku są te budynki, które zawierają wszystkie elementy konstrukcyjnie potrzebne do prawidłowego funkcjonowania zgodnie z ich przeznaczeniem, bez narażania życia i zdrowia osób z nich korzystających.

Minister Finansów uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Stwierdził, że aby budynek mógł zostać wprowadzony do ewidencji środków trwałych, a następnie podlegać amortyzacji zgodnie z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p., musi być w dniu przyjęcia do użytkowania kompletny i zdatny do użytku. Budynek, którego tylko część została oddana do użytkowania, nie stanowi środka trwałego, gdyż nie spełnia warunku kompletności. Wprowadzenie budynku do ewidencji środków trwałych może nastąpić dopiero w momencie spełnienia przez niego wszystkich przesłanek wynikających z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p.

WSA we Wrocławiu oraz NSA nie podzieliły stanowiska prezentowanego przez organ. NSA nie zgodził się z Ministrem Finansów, iż budynek można uznać za zdatny do użytku i kompletny z chwilą uzyskania stosownych pozwoleń na jego całe użytkowanie, natomiast budynek oddany do użytkowania jedynie w części, nie stanowi środka trwałego, ponieważ nie spełnia warunku kompletności. W ocenie NSA za kompletny i zdatny do używania środek trwały należy uznać taki środek trwały, który może być i jest gospodarczo wykorzystywany w celu uzyskania przychodów zgodnie z ogólną regułą, że poniesione koszty są kosztem uzyskania przychodów, jeżeli służą uzyskaniu przychodów. Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie właściwy organ nadzoru budowlanego wydał podatnikowi pozwolenie na użytkowanie budynku, pomimo nie wykonania wszystkich robót budowlanych, to uznać należy, że budynek ten jest kompletny i zdatny do użytku.

Teza
Na podstawie uzasadnienia omawianego orzeczenia można sformułować następującą tezę:
„Za kompletny i zdatny do używania środek trwały, w rozumieniu art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p.,  należy uznać taki środek trwały, który może być i jest gospodarczo wykorzystywany w celu uzyskania przychodów zgodnie z ogólną regułą, że poniesione koszty są kosztem uzyskania przychodów, jeżeli służą uzyskaniu przychodów.”

Komentarz
Zgodnie z art. 16a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością.

W prezentowanym wyroku NSA wyjaśnił, w jaki sposób powinno się interpretować wynikający z powyższego przepisu warunek kompletności i zdatności do użytku. Otóż, zdaniem Sądu, za kompletny i zdatny do użytku można uznać budynek, który nadaje się do gospodarczego wykorzystania, nawet wówczas, gdy nie jest on w taki sposób wykorzystywany w całości, z uwagi na pewne braki w wykończeniu. W efekcie, jeżeli dany budynek może być wykorzystywany w prowadzonej przez podatnika działalności choćby w części, a podatnik uzyskał stosowne pozwolenie na użytkowanie od organów nadzoru budowlanego, to budynek taki może zakwalifikować jako środek trwały i dokonywać od niego odpisów amortyzacyjnych.

1) ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze. zm.)