Powstaje jednak pytanie, który dzień jest dniem poniesienia kosztu.
W przypadku spojrzenia z punktu widzenia podatków mamy podpowiedzi:
Stosownie do art. 22 ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Analogiczne regulacje zawiera art. 15 ust 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Ustawa o rachunkowości nie zawiera definicji dnia poniesienia kosztu, ale z punktu widzenia powinien być to dzień najbliższy zdarzeniu gospodarczemu, które trzeba przedstawić w księgach rachunkowych. W sytuacjach rodzących wątpliwości powinno być to rozstrzygnięte w dokumentacji polityki rachunkowości.
W praktyce jednak, ponieważ rachunkowość jest nierozerwalnie związana z ustalaniem podatny opodatkowania ( księgi rachunkowe są do tego podstawą) to podmioty przyjmują na potrzeby rachunkowości finansowej definicje podatkową.
Przykład
Spółka zakupiła w maju 2011 usługi transportowe. Kontrahent wystawił fakturę w euro 16 maja 2011. Dokument wpłynął do jednostki 25 sierpnia 2011. Spółka powinna dokonać przeliczenia kwoty w walucie obce wg kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu czyli z dnia 13 maja 2011, bo 15 maja to była niedziela.
Podstawa prawna
art. 30 ust 2 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2009 r. nr 152, poz. 1223 ze zm.),
art. 15 ust 1, ust 4e ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 ze zm.)
22 ust. 1, ust 5d ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) koszty poniesione
