Dokonując analizy pojęcia „nierzetelności” oraz „wadliwości” ksiąg podatkowych należy stwierdzić, iż w polskim systemie prawnym można odnaleźć kilka definicji tych pojęć. Co istotne w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 53 § 21 kodeksu karnego skarbowego księgą jest: księga rachunkowa, podatkowa księga przychodów i rozchodów, ewidencja, rejestr, inne podobne urządzenia ewidencyjne, do których prowadzenia zobowiązuje przepis prawa. Podobna definicja znajduje się w art. 3 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, iż stosownie do art. 53 § 22 k.k.s. księga nierzetelna, to księga prowadzona niezgodnie ze stanem rzeczywistym (art. 53 § 22), natomiast księga wadliwa jest to księga prowadzona niezgodnie z przepisami prawa (art. 53 § 23).
Zaznaczyć trzeba, iż pojęcie rzetelności księgi w analogiczny sposób definiowane jest w Ordynacji podatkowej, która stanowi, iż księgę podatkową należy uznać za rzetelną, gdy dokonane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty, a za niewadliwą, gdy prowadzona jest zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów (art. 193 § 2 i 3).
O warunkach prowadzenia ksiąg rachunkowych stanowi ustawa o rachunkowości, zgodnie z którą księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco. Księgi te uznaje się za rzetelne, jeżeli dokonane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty.
Reasumując powyższe należy stwierdzić, iż księga podatkowa prowadzona jest prawidłowo, gdy zapisy z niej wynikające odpowiadają stanowi faktycznemu i prawnemu. Nierzetelne prowadzenie księgi może polegać na wpisywaniu do niej zapisów nieprawdziwych, niezgodnych ze stanem rzeczywistym, jak i na powstrzymywaniu się od odnotowywania zdarzeń, podlegających wpisowi. Natomiast o wadliwości księgi decyduje prowadzenie księgi w sposób sprzeczny z przepisami dotyczącymi ich prowadzenia.
Uwzględniając przedstawione rozważania należy uznać, iż księga podatkowa prowadzona przez Spółkę nie może zostać uznana za księgę nierzetelną czy też wadliwą. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, iż Spółka dokonywała księgowania zaliczek otrzymywanych od kontrahentów, jak również prowadzi księgę podatkową w sposób prawidłowy pod względem formalnym. Naruszenie zasad wystawiania faktur VAT dokumentujących zaliczki nie ma w opisywanym przypadku wpływu na rzetelność czy też prawidłowość prowadzenia ksiąg podatkowych. Brak wystawienia faktur zaliczkowych może być jednakże podstawą do postawienia przedstawicielom Spółki zarzutu popełnienia czynu zabronionego określonego w art. 62 § 1 Kodeksu karnego skarbowego.
