1. liczba zmian, na których pracuje środek trwały,
2. tempo postępu techniczno – ekonomicznego,
3. wydajność środka trwałego mierzona liczbą godzin jego pracy lub liczbą wytworzonych produktów albo innym właściwym miernikiem,
4. prawne lub inne ograniczenia czasu używania środka trwałego,
5. przewidywana przy likwidacji cena sprzedaży netto istotnej pozostałości środka trwałego.
Ustawa o rachunkowości nie precyzuje, jakimi metodami należy dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Wybór metody ustawodawca pozostawił w gestii jednostki. Mogą to więc być metody: liniowa, degresywna, naturalna lub progresywna, w zależności od zasad przyjętych przez jednostkę.
- metoda amortyzacji równomiernej,
- metoda amortyzacji nierównomiernej.
Najczęściej stosowaną metodą liczenia amortyzacji środków trwałych jest metoda amortyzacji równomiernej, przy której przedsiębiorstwo przyjmuje, iż środek trwały zużywa się jednakowo w każdej jednostce czasu przez cały przewidywany okres jego ekonomicznej użyteczności bez względu na stopień i intensywność jego wykorzystania. Przykładem metody amortyzacji równomiernej jest metoda liniowa.




